Uitbundig geluk wil niet boeien

Je l’aimais. Regie: Zabou Breitman. Met: Daniel Auteuil, Marie-Josée Croze, Florence Loiret Caille. In: 6 bioscopen **

Een tijdje lijkt de Franse film Je l’aimais te gaan over Chloé, een door verdriet overmande vrouw. Ze is net door haar man verlaten en is, om tot rust te komen, met haar twee kinderen en schoonvader Pierre naar diens chalet in de bergen gereden. Maar dan nestelt Pierre zich voor de open haard en begint Chloé een verhaal te vertellen. Een lange flashback volgt.

De film, naar een boek van Anna Gavalda, zet de toeschouwer op het verkeerde been: dit is niet Chloe’s verhaal, maar dat van Pierre. Een wat merkwaardig begin, maar goed, dit mag. Erger is dat het relaas van Pierre zo weinig boeiend is, hoewel de film zeer uitgebreid de tijd neemt zijn jarenlange gepassioneerde verhouding met tolk Mathilde te laten zien. Hun ontmoeting levert de beste scène op. Pierre is voor zaken in Hongkong en zij vertaalt zijn verkooppraatje aan de potentiële Chinese kopers. Vlak voor het einde van zijn presentatie onderbreken de Chinezen hem: ze doen geen zaken met een verliefde Fransman. Hij sputtert tegen, maar weet diep in zijn hart wel beter. Hij is halsoverkop verliefd geworden op de veel jongere Mathilde, die de liefde van zijn leven wordt. Jarenlang leidt hij een dubbelleven: thuis een keurige, wat saaie echtgenoot, op zijn zakenreizen een gepassioneerde, gelukkige minnaar.

Dat laatste wordt in Je l’aimais uitentreuren getoond. Regisseur Zabou Breitman illustreert in vele scènes hun uitbundige geluk, maar die ontstijgen nauwelijks de clichés. Ze komen dagen hun hotelkamer niet uit, lopen verdwaasd door de metropool en bedenken spannende regels om hun verhouding nog meer in vlam te zetten. Als er toch een reden is om deze film te zien, dan is het acteur Daniel Auteuil, als man die moeite heeft zijn gevoelens tot in hun uiterste consequentie te volgen.