Olie verwoest droom van kapitein Kruse

De Amerikaanse kapitein ‘Rookie’ Kruse kon de wanhoop van de olieramp in de Golf van Mexico niet meer aan. Hij maakte een einde aan zijn leven.

Zijn boot lag eind vorige week nog steeds te pronken in de haven, alsof er niets gebeurd was.

The Rookie is zo’n hagelwit vissersjacht met een hoge cabine en werphengels die als jachtgeweren op het achterdek staan. Een droom voor elke sportvisser – tot vorige week woensdag.

Die dag schoot kapitein William Allen ‘Rookie’ Kruse (55) zich op zijn boot in Orange Beach, Alabama, een kogel door het hoofd. De bloedsporen zaten vrijdag nog op het dek.

Het gebeurde om zeven uur ’s ochtends. De sfeer in ‘Zeke’s haven’, waar The Rookie lag aangemeerd, was die ochtend gelaten. managers van het Britse olieconcern BP dat verantwoordelijk wordt gehouden voor de olieramp in de Golf van Mexico, onbekend met het vissersleven, deelden de lakens uit. Toeristen waren er niet – alweer niet.

„De telefoon gaat niet meer over”, zei Kruse begin mei al tegen de Montgomery Advertiser.

Toch was het de bedoeling dat hij woensdag zou uitvaren. Schippers als Kruse, volledig afhankelijk van het oceaantoerisme, kunnen wat bijverdienen door BP te helpen bij het opruimen van de olievlekken. Ze moeten er lange formulieren voor invullen – Kruse had de zijne nog steeds niet af. Het werk is nederig en deprimerend. Kruse deed het alleen omdat het zijn laatste bron van inkomsten was.

Even na zeven uur, na weer een somber stemmende vergadering met de BP-managers, vroeg hij zijn twee schippersknechten of ze wat etenswaren voor hem wilden halen.

Hij zou ze weer ontmoeten bij de benzinepomp, een paar steigers verderop. Pas toen hij daar niet naartoe voer kregen ze argwaan. Ze liepen terug en vonden hun baas liggend in de cabine. Hij had zich door het hoofd geschoten.

Officieel loopt het rechercheonderzoek nog, maar de lijkschouwer en de politiechef in Orange Beach vertelden vorige week dat alles op zelfmoord wijst. „Hij was ten einde raad”, zegt Ben Fairey, een vriend en collega van Kruse.

Volgens Fairey symboliseert de zelfmoord de wanhoop aan de Golfkust. Hier in Alabama – 300 kilometer ten oosten van New Orleans – heeft de olie de meeste stranden nog niet bereikt. Hotels met een eigen zwembad zijn redelijk gevuld, mede dankzij koopjesjagende toeristen. Maar de vissers kunnen al maanden hun werk niet doen. En hun verhaal is nu al zo vaak verteld dat de aandacht voor hun lot alweer aan het verdwijnen is.

„Iedereen praat en praat. Ze zeggen de godganse dag op televisie dat ze iets gaan doen – BP, de gouverneur, de president. Het gaf Allen hoop”, vertelde een broer van Kruse vorige week donderdagavond voor de grijze villa van de overleden schipper.

De laatste weken had Kruse alle hoop verloren. „Hij moest voor die know-nothings van BP werken. Elke avond weer stond hij die smerige troep van zijn boot te schrobben. Het drong tot hem door dat dit vele, vele jaren gaat duren.”

„We gaan eraan”, zei Kruse twee dagen voor de zelfmoord tegen Ben Fairey.

Volgens hem is het eigenlijk een wonder dat Kruse pas de eerste kapitein is die zich van het leven berooft. Ze hadden de orkaan Katrina in 2005. De stijgende benzineprijzen daarna.

Kruse woonde in Foley, even ten noorden van Orange Beach, aan Simmons Drive, een kronkelig weggetje op een kilometer van een boulevard met toeristisch vertier. Zijn buren hadden net zomin als de broer zien aankomen dat de schipper een eind aan zijn leven zou maken. Maar totaal verrast waren ze ook niet. Hij was een man van de oceaan, zei een overbuurman. Nu de olie de kust naderde, voelde hij zich opgesloten.

Ben Fairey raakte 26 jaar geleden bevriend met Kruse. Fairey was al jaren kapitein. Kruse sleet zijn dagen op een postkantoor, op de afdeling klantenservice, en was zo’n sportvisser die al zijn vrije tijd op de oceaan doorbracht.

Dat hij in 1983 zelf een boot kon kopen en voortaan toeristen de fijne kneepjes van de sport kon leren, was het mooiste dat hem ooit overkwam. Fairey weet nog dat Kruse hem zijn horloge liet zien kort nadat hij voor zichzelf was begonnen. „Hij zei: ‘Kijk, die gooi ik nu dus weg’.”

Hij zou de rest van zijn leven weigeren nog een horloge te dragen. „Voor hem was het horloge symbool voor de stress op het postkantoor. Hij was eindelijk vrij. Allen had zijn Amerikaanse Droom gerealiseerd.”

Het is een bestaan van lange dagen in de zomer en uitvoerig rusten in de winter. „Dan jagen we”, vertelt Fairey. De meeste kapiteins leiden niet het godsvruchtige leven dat in het zuiden van Alabama de norm is. „Allen had hogere prioriteiten dan de bijbel”, gniffelt zijn broer.

Hij was een koopman. Fairey en Kruse deden ook het lobbywerk voor de kapiteins, en de extraverte Kruse was bedreven in het afpoeieren van milieuactivisten die klaagden over overbevissing. „Allen deed alsof hij ze héél serieus nam.”

Nadat hij enkele jaren geleden was gescheiden, breidde hij zijn bedrijf uit met zijn nieuwe echtgenote, Tracy (41). Er kwam een tweede boot, The Rookie II. Tracy had haar eigen vissersbedrijf in Foley en kocht er dit jaar een tweede bij in het nabijgelegen Gulf Shores. Die laatste investering was hen vermoedelijk te veel. „Hun hele leven was de Golf.”

Echtgenote Tracy vertelde dit weekeinde in de Pensacola News Journal over de laatste uren met haar echtgenoot. De avond voor de zelfmoord had hij opnieuw zuchtend boven de formulieren van BP gezeten. De volgende ochtend, vlak voor vertrek, liep hij nog even langs zijn vrouw die in bed lag te doezelen.

„Ik ga”, had hij gefluisterd. „Het is allemaal waanzin, Tracy.”