Een fascinerende proleet

Zou hij dan toch een goede coach zijn? Het begint er aardig op te lijken. Dat Diego Armando Maradona van alle trainers de meeste kleur aan dit WK zou geven, stond van tevoren al vast. En kleur gaf hij de eerste twee weken van het toernooi volop. Drie minuten Maradona aan het woord biedt meer opwinding dan drie kwartier Bert van Marwijk. Maradona doet niet gewoon omdat hij dan al gek genoeg is, hij is zo gek als een deur en doet geen enkele moeite dat te verhullen. Niemand staat zo ver af van de diplomatieke voetbalpraatjes als dit opgewonden standje uit Buenos Aires. Hij spreekt en doet wat in hem opkomt, als een mens van vlees en bloed, als – en dat valt tot nu toe het meeste op – een liefhebber.

Tijdens wedstrijden van Argentinië kunnen de camera’s niet van hem afblijven, en gelijk hebben ze. Ondanks zijn drugsverleden ziet hij er schitterend uit. Van hem kun je elk moment iets verwachten. Alles aan de wereldkampioen van 1986 ademt voetbal, de volkssport die dom en slim samen brengt, rijk en arm, zwart en wit, groot en klein. Zulke clichés ga je vanzelf gebruiken als je hem ziet – en omdat ze bij de meeste andere coaches zo ver weg zijn. Schuif al die streng kijkende onderwijzers en hun nietszeggende praatjes opzij, kijk naar Maradona, de coach die op zijn beurt jaloers kijkt naar zijn spelers omdat ze doen wat hij met zijn bijna vijftig jaar niet meer kan. Of nou ja: coach, eerder oud-speler. Net als Johan Cruijff vroeger staat hij niet boven maar tussen zijn selectie: een fijn en stimulerend gezicht. Proleet? Oké, dan wel een fascinerende proleet.

De liefhebber Maradona hoopt dat zijn oogappel Lionel Messi ‘1986’ in de schaduw zal stellen. Dat hoopt hij, eenvoudig omdat hij meer van het voetbal houdt dan van zichzelf. Tenminste, dat straalt hij uit en er zijn weinig redenen daar niet in te geloven. Spontaan en impulsief beantwoordt hij de idiootste vragen, een onbevangenheid die je terugziet bij zijn spelers. Het rammelende elftal waarmee hij zich afgelopen najaar plaatste voor het WK is veranderd in een team met samenhang en plezier. Veelzeggend was de derde en laatste poulewedstrijd van Argentinië: al geplaatst voor de volgende ronde en toch werd er lekker aangevallen tegen Griekenland. Maradona wilde Messi ‘sparen’ maar Messi vroeg of hij mocht spelen. Dat mocht. De liefhebber in zijn coach wilde hem niet blokkeren, kón dat waarschijnlijk niet eens.

Misschien speelt Argentinië te aanvallend en is de verdediging kwetsbaar. Wie weet maakt Mexico daar zondag gebruik van. Dan moet Maradona naar huis, maar één ding is zeker: saai zal de aftocht niet zijn.