Gewenst: normale ouders

Hoera een dochter

door Theatergroep Max. ****

Theatergroep Max. brengt onder de noemer Hoera een kind twee locatievoorstellingen ‘over de hoeksteen voor jong en oud’. Het idee is van regisseur en acteur René Geerlings. In het eerste deel van het tweeluik, Hoera een dochter, speelt een stil meisje de hoofdrol: Miranda. Het is haar verjaardag. Haar ouders zijn volslagen losgeslagen types. Vader (René Geerlings) dost zich uit als een ballerina, met de tutu ter hoogte van de schouders. Moeder (José Montoya) draagt een pruik als een heksenbezem.

De regie van Daniëlle Wagenaar is extreem. Het ouderpaar is niet te stuiten in de hyperactieve drang het kind een onvergetelijke verjaardag te geven. De overdrijving is effectief, maar overvleugelt aanvankelijk te veel het intieme spel van dochter Miranda. Met een vergrootglas bestudeert zij de torretjes in het gras. Dramaturgisch gezien had haar aandeel in het begin groter moeten zijn, dan was de spanningopbouw logischer.

Aan het slot komt Miranda’s wraak, en die is prachtig: ze wil slechts één cadeau, namelijk normale ouders. In haar slotmonoloog houdt ze een pleidooi voor een ‘normale’ samenleving met een vader die vader is en geen bejaarde hippie, en met een moeder die ‘gewoon’ moeder is – de ultieme hoeksteen van de samenleving. Het is moedig van Theatergroep Max. om dit standpunt zonder blikken of blozen te verdedigen.