Ze missen het genie

Frankrijk verloor gisteren de tweede groepswedstrijd met 2-0 van Mexico.

De Fransen missen de overtuiging. En de grote talenten zoals Zidane.

De Mexicanen vieren een doelpunt tegen Frankrijk. Foto Reuters The Mexico team celebrates after scoring a goal during a 2010 World Cup Group A soccer match against France at Peter Mokaba stadium in Polokwane June 17, 2010. REUTERS/Adnan Abidi (SOUTH AFRICA - Tags: SPORT SOCCER WORLD CUP)
De Mexicanen vieren een doelpunt tegen Frankrijk. Foto Reuters The Mexico team celebrates after scoring a goal during a 2010 World Cup Group A soccer match against France at Peter Mokaba stadium in Polokwane June 17, 2010. REUTERS/Adnan Abidi (SOUTH AFRICA - Tags: SPORT SOCCER WORLD CUP) REUTERS

Frankrijk daalt als voetbalnatie langzaam af naar het rijk der zwakkeren. Nog zijn de Fransen niet uitgeschakeld voor de tweede ronde van het wereldkampioenschap, maar na de 2-0 nederlaag in Polokwane tegen Mexico is het einde nabij. Verliezen van een middelmatige tegenstander als Mexico zal in Frankrijk worden beschouwd als een vernedering. Wie raapt het Franse voetbal dat over veel talent beschikt, nu op?

De Mexicanen lieten gisteravond zien waar het de Fransen aan ontbreekt. Aan overtuiging en klasse. Doelpunten van Javier Hernandez en Cuauhtémoc Blanco (strafschop) in de tweede helft maakten van de Fransen een ploeg van zielige voetballers. Thierry Henry, de ster van weleer, keek vanaf de reservebank lijdzaam toe. Hij keek en zag hoe de nieuwe lichting Franse talenten onderuitging. Het was van zijn gezicht te lezen, dit deed hem pijn. Heel Frankrijk zal met hem mee lijden.

Waar pakweg tien jaar geleden het Franse nationale elftal zich onderscheidde door vernuft, geduld en aanstekelijke arrogantie in combinatie met de geniale vaardigheden van Zinedine Zidane, voetbalt het tegenwoordig alsof het wordt opgejaagd door demonen. Er is geen overtuiging, er is slechts ijver, een ongeloofwaardige wil om te winnen. De Fransen wilden niet weer in een vroeg stadium worden uitgeschakeld, niet weer verliezen zoals de laatste vijf wedstrijden op een EK en WK. Toch staat het nu te gebeuren.

Frankrijk beschikt na de wereldtitel van 1998 en de Europese titel van 2000 niet meer over voetballers die de toeschouwers betoveren. Er werd veel verwacht van Franck Ribéry, de snelle dribbelaar van Bayern München, en van Abou Diaby, de grote, sterke middenvelder van Arsenal. En zo telt Frankrijk altijd wel talenten, afkomstig uit de koloniale gewesten dan wel uit de nationale jeugdopleiding van Clairefontaine. Prachtige, intelligente voetballers. Alleen ontbreekt het aan een genie als Zidane of aan supertalenten als Patrick Vieira en Fabien Barthez. En dan is er de coach van nu, Raymond Domenech, een man zonder uitstraling, die vaak beslissingen neemt die weinigen begrijpen. Zo laat hij zijn keuzes soms afhangen van astrologie.

Met deze coach, die niemand in Frankrijk serieus neemt, gingen de Fransen gisteravond in groep A de strijd aan met Mexico. Van de technisch doorgaans goed onderlegde Mexicanen is altijd moeilijk te winnen. Passie kun je ze bovendien niet ontzeggen. Fransen die niet (meer) in zichzelf geloven, gedirigeerd door een coach die zijn lot in handen van het sterrenstelsel legt, komen dan voor grote problemen te staan. In de eerste wedstrijd tegen Uruguay werd al duidelijk dat Frankrijk geen ploeg heeft die onoverwinnelijkheid uitstraalt. Haast, hollen, geen overzicht.

In Frankrijk wordt met smart gewacht op de man die Domenech gaat opvolgen als coach. Laurent Blanc gaat begin augustus aan de slag bij de Franse nationale ploeg. Blanc maakte indruk als trainer bij Bordeaux, een ploeg die aantrekkelijk voetbalde. Hij was de charismatische centrale verdediger van de Franse ploeg in 1998 en 2000. Een man die speelde op inzicht en arrogantie, nu een coach die mogelijk wel de talenten voor zich kan winnen en er een team van kan maken. Heel Frankrijk volgde de verrichtingen van Les Bleus met scepsis. Wat kan die rare Domenech nog uitrichten? In Frankrijk domineert het verlangen naar de tijden van Zinedine Zidane eind jaren negentig en naar de tijden van Michel Platini begin jaren tachtig, met de aimabele coach Michel Hidalgo. Prachtige voetballers, prachtige elftallen. Het is niet meer.

Toch zijn de Fransen nog niet uitgeschakeld. Zuid-Afrika is de laatste tegenstander. Maar winnen van de armzalig voetballende spelers van het gastland zou weleens niet voldoende kunnen zijn. Want zoals het gaat in voetbal, gooien Uruguay en Mexico het op een akkoordje. Een gelijkspel betekent uitschakeling voor Zuid-Afrika en Frankrijk, het land dat in 1998 en 2000 iedereen in vervoering bracht door het voetbal van sprookjesprins Zidane en zijn vrienden.