Shell zoekt zijn heil in schaliegas

Schaliegas – gas dat zit opgesloten in schalielagen, een bepaald soort kleisteen – is eerder een investering voor schildpadden dan voor hazen. Nu de gasprijs zo laag is, kunnen de aandeelhouders van Shell geen snel rendement verwachten van de overname voor 4,7 miljard dollar (3,8 miljard euro) van East Resources. Maar de problemen met diepzeeboringen in de VS benadrukken de moeilijkheden die de olie-industrie ondervindt bij het vervangen van energiereserves, en vormen wellicht een verklaring voor de stap van de Brits-Nederlandse energiereus.

De speurtocht naar gas is al behoorlijk kostbaar geweest voor de grote energieconcerns. In theorie hadden de slechte vooruitzichten voor de gassector hen in staat moeten stellen bezittingen over te nemen voor afbraakprijzen. Een nieuwe mijnbouwtechniek die bekendstaat als ‘fracking’ en ongeveer 188 miljard kubieke meter gas binnen bereik heeft gebracht, heeft de gasprijs ook gedrukt. Op net iets meer dan 4 dollar per miljoen BTU (British thermal units), wordt gas nog steeds verhandeld op een derde van het recordniveau van 2005. Als termijnhandelaren mogen worden geloofd, zal de gasprijs de komende jaren onder de 6 dollar blijven zweven.

Niettemin betekent de vurige wens van de grote energieconcerns om naar de politieke veiligheid van de Verenigde Staten terug te kunnen keren, dat er geen tekort is aan concurrerende bieders op gasproducenten. De ruwweg 4500 dollar per acre (4046,86 vierkante meter), die Shell heeft betaald voor het territorium van East in de Marcellus Shale bevindt zich dus binnen de ruime marge van recente deals, maar is zeker geen koopje. Nog maar drie jaar geleden, toen de schalietechnologie nog in de kinderschoenen stond, had hetzelfde land volgens IHS Herold kunnen worden gekocht voor 100 dollar per acre.

Toch heeft Shell zijn geld niet over de balk gegooid. De Marcellus Shale in Pennsylvania en New York ligt op de drempel van de grote energiemarkt van de oostkust. Shell heeft ook land gekocht in de Texaanse Eagle Ford Shale, die wordt gezien als toekomstige koning op dit gebied in de VS.

De aanhoudende aantrekkingskracht van schaliegas weerspiegelt een schaarste aan beschikbare alternatieven. Nu overheden en nationale oliemaatschappijen een groot deel van de wereldolievoorraden zelf willen exploiteren, zijn particuliere oliemaatschappijen aangewezen op diepe wateren en teerzanden. Het besluit van de regering-Obama om een tijdelijke stop af te kondigen voor diepzeeboringen in de Golf van Mexico, na de ramp met het boorplatform van BP, sluit voorlopig een andere veelbelovende route af.

Shell ligt ver voor op andere energieconcerns als het gaat om het aanvullen van de voorraden. In 2009 werd 288 procent van de voorraden aangevuld, tegen 124 procent voor de hele sector, aldus schattingen van Barclays Capital. Maar nu veel routes onbegaanbaar blijken, kunnen Shell en zijn concurrenten niet kieskeurig zijn.

Vertaling Menno Grootveld

Voor meer commentaaruit Londen: www.breakingviews.com