Blauwbaard is wat ongeduldig

Opera Blauwbaard door Holland Opera Xpress, gezien 21/05 Veerensmederij Amersfoort. Aldaar t/m 5/6. Inl: operaoplocatie.nl.

Veel slechter nog dan Casanova en Don Juan, die hun vele veroveringen tenminste in leven lieten, was Blauwbaard, uit het sprookje dat werd opgetekend door Charles ‘Moeder de Gans’ Perrault. Hij vermoordde zeven maagden voordat de achtste zijn leven veranderde.

Blauwbaard van componist Chiel Meijering en librettist Imme Dros is een spectaculaire kinderopera, opgevoerd door Holland Opera Xpress (voorheen Xynix Opera) op het terrein van de NS Wagenwerkplaats in Amersfoort. De indrukwekkende Veerensmederij dient als Blauwbaards burcht. Het publiek zit warm onder dekens die inbegrepen zijn bij de prijs.

In exotische, veelkleurige kostuums dansen veertien danseressen modern en hiphop. Regisseur Joke Hoolboom laat Blauwbaard abseilen van het hoogste punt als hij op zakenreis gaat, en laat hem weer het terrein oprijden in een Rolls Royce. Zijn te nieuwsgierige vrouw Judith daalt zingend af in een lift, glazen deuren gaan geheimzinnig vanzelf open en dicht. Achter zeven hoge ramen dansen de slachtoffers hun dodendans.

Chiel Meijering componeerde filmische suspense-muziek met invloeden uit de rockopera, uitgevoerd door het Carthago Consort. Een sfeervolle partituur met snoeiharde elektrisch gitaargeweld en uitbundig slagwerk, maar ook zoetzachte violen. De muzikanten spelen in de Veerensmederij, we horen ze buiten via reusachtige luidsprekers op het dak.

Deze Blauwbaard is behalve spannend en romantisch – Blauwbaard en zijn Judith zijn in één klap stikverliefd – ook grappig. Door de toevoeging van twee knechten, die hannesen met tuinstoelen en weemoedige teksten in de mond krijgen als: „Bij de wieg begint het graf” waarna ze weer vrolijk een fles aan hun lippen zetten.

De wind speelt met Blauwbaards lange donkere haren en met zijn lange, met blauw satijn gevoerde mantel. Niek Idelenburg is een imposante, aantrekkelijke Blauwbaard. Hij is niet afschrikwekkend zoals in het sprookje, hooguit wat ongeduldig. Leonie van Veen is een lieve Judith, met glasheldere sopraan. Haar finalezang, „Dood is zo stil, veel stiller dan een steen. Ik laat mijn hart bij jou”, laat een mens rillen. Ondanks het dekentje.