Willem Elsschot

Wie is de man van de week?

Alfons de Ridder natuurlijk.

Willem Elsschot? Is-ie dood soms?

Al vijftig jaar, op 31 mei. Maar zijn werk is springlevend. Vandaar dat Antwerpen nu Stad van Elsschot is.

Een heel jaar lang?

Eigenlijk is Antwerpen al sinds 2007 Stad van Elsschot. Dit jaar is de climax en dat wordt dit weekend gevierd met een festival.

‘Schrijven is schrappen’, vond Elsschot toch?

Schrijven wel, maar citymarketing niet. Drie jaar geleden was het 125 jaar geleden dat Elsschot werd geboren. Toen is in de stad een 600 meter lange canvas schutting gemaakt met zijn oeuvre erop.

Een knappe jongen die ze die schutting heeft aangesmeerd.

Ja, het lijkt bedacht door Boorman uit Lijmen. Dit jaar is er een tentoonstelling, een boek, een stadswandeling, een reeks lezingen en natuurlijk morgen de brunch.

Een brunch? Met 20 ton volvette Edammer kaas?

Misschien iets minder. Tv-kok Gène Bervoets maakt een soort remake van het diner dat Elsschot op 11 mei 1952 at ter ere van zijn 70ste verjaardag. Ook wordt de Partij van Elsschot opgericht en is er een analyse van de verleidingstrucs uit de reclame.

Heel wat voor iemand die al 50 jaar dood en begraven is.

Begraven? Dat is waar ook: ze gaan de begrafenis overdoen.

???

Nu ja, niet het graven, maar wel de toespraken en wat muziek. De Gouden Uitvaart, heet dat.

Is er ook nog iets met boeken?

Er is natuurlijk de tentoonstelling met onbekend materiaal uit het archief van Elsschot.

Heeft de familie dat aan de Stad van Elsschot geschonken? Wat een mooi gebaar.

Geschonken is een groot woord. Ze hebben het voor 500.000 euro verkocht. De handelsgeest is bij de De Ridders goed bewaard gebleven.

Léést iemand Elsschot eigenlijk nog?

Meer dan je denkt, gelukkig. Kaas is de laatste jaren succesvol vertaald. En Het dwaallicht zou iedereen minstens eenmaal per jaar moeten lezen, met of zonder jubileum.