Speeltuin voor bejaarden

In een van de duurste buurten van Londen is een speelgelegenheid voor ouderen geopend. ‘Het gaat erom dat mensen niet te dik worden.’

Nieuwsgierig betreedt Rose Bell, die de zestig al ruim is gepasseerd, de Senior Playground in het befaamde Londense Hyde Park. Een paar andere zestigplussers zijn al in een bedaagd tempo bezig op fitness-apparaten. Even later zit Bell zelf ook in de voorjaarszon te trappen op een fietsapparaat. „Dit is fantastisch”, roept ze. „Zo’n speeltuin voor bejaarden hadden we echt nodig. Waarom zouden er alleen maar speelplaatsen voor kinderen moeten worden aangelegd! Hiermee kunnen we langer leven.”

De eerste openbare gelegenheid voor lichaamsbeweging in Londen die speciaal voor bejaarden is aangelegd, heeft sinds haar opening half mei veel belangstelling getrokken. Een wereldprimeur is het weliswaar niet – in China en in Duitsland werd de oudere medemens al eerder bediend met zulke faciliteiten en ook Manchester telde er al een – maar in de Britse hoofdstad is het de eerste.

Het initiatief in Londen werd genomen door Madeline Elsdon, bestuurslid van de wijkorganisatie Knightsbridge Association. Ze kwam met het idee, toen de wijkraad van het stadsdeel Westminster in een gulle bui 100.000 pond (117.000 euro) ter beschikking stelde om iets leuks te doen voor de inwoners van de wijken Knightsbridge en Belgravia. Elk kon rekenen op de helft van het geld. Het wijkbestuur kan zich zulke douceurtjes veroorloven omdat het gemiddelde inkomen in deze dure buurt tot de hoogste van het land behoort, zo niet van de wereld.

„We hadden er natuurlijk een leuke tea party mee kunnen organiseren maar we wilden liever iets duurzaams”, zegt Elsdon, die haar eigen leeftijd weigert te onthullen via de telefoon. „Zo kwamen we met het plan voor een speeltuin voor bejaarden.” Na enig masseerwerk bij de parkautoriteiten stemden ook die in met het plan.

Maar is het niet meer een sportfaciliteit dan een speeltuin? „Nee”, corrigeert Elsdon streng. „Het is een speeltuin. Hij is niet bedoeld voor bodybuilders. Het gaat er alleen om dat mensen niet te dik te worden en wat lichaamsbeweging in de frisse lucht hebben. We willen bovendien dat mensen die er komen plezier hebben en genieten van elkaars gezelschap.” Zelf is ze inmiddels ook een gretig gebruiker. „Heerlijk is het”, zegt ze. „We hopen dat het elders navolging vindt. Elk park zou zo’n speeltuin moeten hebben.”

De bejaardenhoek bevindt zich in een afgeschermd deel aan de zuidkant van het park naast enkele tennisbanen en een fraai gazon voor bowling, de Engelse variant op jeu de boules. Hij ligt niet ver van het monument voor prins Albert, de vroeg gestorven echtgenoot van koningin Victoria. Ook de Nederlandse ambassade ligt op loopafstand.

Op een bed van kleine steentjes en omringd door mooie bloemperken zijn zes apparaten opgesteld. Naast het fietsapparaat staat er onder meer een merkwaardig loopapparaat, waarbij de gebruiker tijdens het bewegen oogt alsof zijn benen zijn gespalkt met metalen beugels. Ook zijn er een naar achteren gebogen plankje waarop de gymnasten hun rugspieren kunnen trainen en enkele horizontaal en verticaal roterende apparaten voor arm-, rug- en buikspieren.

De apparaten zijn bedoeld voor mensen van boven de vijftien jaar, staat er op een bordje bij, en alles mag gratis worden gebruikt. De leeftijdsgrens is bedoeld om aan te geven dat kinderen er niet welkom zijn. Hetgeen passerende Italiaanse kinderen er niet van weerhoudt de apparaten onder aanmoediging van hun ouders te proberen. Soms zijn er parkwachten die de kinderen wegsturen maar de Italiaanse kinderen houden pas op als hun vader roept: „We gaan verder, jullie moeten je niet te veel afmatten, want we moeten nog ver door de stad lopen vanmiddag.”

Vrijwel niemand verschijnt in sportkleding en douches of kleedkamers zijn er evenmin. De meeste bezoekers doen enkele oefeningen en zijn binnen tien minuten weer vertrokken. Een heer met een stevige buik draagt tijdens zijn oefeningen een strooien hoedje.

Rugplankje

Niet iedereen is enthousiast over de apparaten. „Ik zie een vrouw van tachtig nog niet in dat loopapparaat stappen”, zegt een vrouw van middelbare leeftijd, die bij het naburige Imperial College werkt. En met afschuw wijzend op het bankje voor de rugoefeningen, voegt ze eraan toe: „En dat is helemaal een vreselijk apparaat.”

Daarover verschillen de meningen. De gepensioneerde ontwerper Roger Dean, die last heeft gehad van een hernia, komt juist elke middag – voor de scholen uitgaan en er meer nieuwsgierige kinderen opduiken – over vanuit zijn woning in Mayfair om zijn spieren even op het rugplankje te spannen. „Ik moet oefeningen voor mijn rug doen en deze apparaten bevallen me uitstekend.”

Voor sommige bejaarden is het allemaal juist wat aan de tamme kant. Een bijzonder fit ogende man van 74 jaar, met zonnebril en opwellend zilverwit borsthaar onder zijn open shirt, houdt het na een korte inspectie al voor gezien. Hij vertelt dat hij nog elke dag acht kilometer wandelt en regelmatig een fitnessclub bezoekt. „Dit is meer voor oude mensen”, zegt hij lachend en vervolgt met kwieke tred zijn weg.