Topzangeres koestert haar rebels imago

Aankomend weekeinde is zangeres Pink één van de hoofdacts van Pinkpop. Ze staat al tien jaar aan de top, maar is nog steeds een buitenbeentje. Portret van een rebel en een diva.

Ze deed eigenlijk niet mee, maar toch won zangeres Pink onlangs de battle of the diva’s van Beyoncé en Lady Gaga. Die strijd was uitgeroepen bij de uitreiking van Amerika’s belangrijkste muziekprijs, de Grammy’s, afgelopen januari. Die andere twee, de twee grootste popzangeressen van dit moment, zouden er allebei optreden.

Maar Pink stal de show. Zij liet zich, gehuld in een niets verhullende huidkleurige bodysuit, in draperieën omhoog hijsen tot boven het podium. Daar zwiepte ze heen en weer, als in een echte circusact, terwijl ze het nummer Glitter in the Air zong. Geen playback, maar live, ondersteboven hangend aan een laken. Ze gaf Beyoncé en Lady Gaga het nakijken.

In de wereld van de popdiva’s is Alicia Beth Moore, alias Pink (1979), een buitenbeentje. Toch is ze een echte superster.

Ze staat al tien jaar aan de top, verkocht naar schatting dertig miljoen albums en scoorde een tiental toptienhits, waaronder Get the party started en So What. Dit weekeinde is ze een van de belangrijkste acts op Pinkpop.

Een Amerikaanse krant stelde onlangs een cheerleaderteam samen van de populairste zangeressen aan het begin van dit decennium. Britney Spears was daarin het populairste meisje, Christina Aquilera het sletje en Beyoncé de braverik. En Pink? Die had aan de zijkant gestaan, in een leren jasje, sigaret in haar mondhoek.

Maar in tien jaar is er veel veranderd. Britney Spears werd verguisd, Christina Aquilera werd braaf en Beyoncé probeerde van haar brave imago af te komen. Pink bleef de rebelse rocker.

Dat ze dat imago trouw bleef, zowel op als buiten het podium, heeft veel aan haar succes bijgedragen. Maar intussen groeide de rebel óók uit tot een topentertainer, met opwindende spektakelshows. Wie haar optredens bezocht, wist al dat ze aan een laken door de nok kon zwieren en zingen tegelijk.

Haar muziek is een mix van pop en rock, gebaseerd op een stevig dancefundament. De gitaar kan scheuren, de beats zijn stuwend en ze schuwt exotischer muzieksoorten als ska niet. Pink is geen trendsetter of vernieuwer, maar ze heeft een sterk gevoel voor radiovriendelijke feestnummers, met een aanstekelijke melodie.

Haar muzikale kracht maakt dat Pink een breed publiek aanspreekt. Onder wie tieners die ook graag kijken naar haar rijkelijk gedecoreerde videoclips en lesbiennes die vallen op haar stoere voorkomen. Maar óók de liefhebbers van classic rock die in haar muziek de melodieuze rock van weleer terugvinden.

Haar stemgeluid is dat van een rockzangeres: krachtig, laag en met schreeuwerige uithalen. Zelf vergelijkt ze zich met Janis Joplin, maar Pink mist het maniakale en hysterische. In stuwende popsongs is Pink op haar best, zoals de knallende hit Get this party started. Dan begin je, bijna onopgemerkt, toch mee te dansen op je stoel.

Vaak zingt ze over haar knipperlichtrelatie met motorcrosser Carey Hart. Of anders heeft ze het over feesten. Want twee thema’s keren altijd terug in Pinks werk: de uitspatting en het daarop volgende schuldbesef. Ze is het meisje dat te veel op een feest drinkt, dan uit louter balorigheid alle flessen van tafel veegt en ruzie krijgt als haar vriendje haar tegen probeert te houden. Waar ze zich dan de volgende dag weer enorm schuldig over voelt.

Een enkele keer probeert ze maatschappijkritisch te zijn; in Dear Mr. President, een lied dat zich tegen voormalig president Bush richt, en in Stupid Girls, dat gaat over de onderdanigheid van meisjes in hiphopvideoclips. „What happened to the dreams of a girl president/ She’s dancing in the video next to 50 Cent.”

Het leverde haar naast publiciteit ook hoon op – niet in de laatste plaats omdat ze zelf in bh en strakke leren broek over tv-scherm en podium placht te paraderen.

Haar imago is eenduidig. Pink is al tien jaar een rebel. Op Pinkpop, een rockfestival met veel aandacht voor mainstream rock en gevestigde namen, zal tomboy Pink zich als een vis in het water voelen.