Ballen met suspense

Volgens Johan Cruijff is het allemaal vrij simpel: zolang jij de bal hebt, kunnen zij niet tegen jou scoren. Reden waarom teams die onder invloed van Cruijff stonden altijd veel balbezit hadden. In theorie is hier geen speld tussen te krijgen. Voordat de tegenstander gevaarlijk kan worden, zal hij eerst de bal moeten hebben. Toch zag de praktijk van de Champions Leaguefinale er heel anders uit. De bal níet hebben gaf de meeste kans op doelpunten. Winnaar Inter Milaan had slechts eenderde van de tijd de bal, en mikte zeven keer op doel; Bayern München had twee keer zoveel tijd nodig om de bal zes keer tussen de palen te krijgen.

Een weekje na de finale beklijven eigenlijk twee momenten: de formidabele goals van Diego Milito. Voor de rest is de herinnering opgebouwd uit een gevoel, een zinderende spanning, het besef dat ieder moment op het veld in Madrid iets verschrikkelijks kon plaats hebben. Die suspense gaf de wedstrijd iets van een film van Alfred Hitchcock. Met Bayern als de naakte vrouw die een douchekraan opendraait. Er gebeurde niet veel, maar wat er allemaal zou kunnen gebeuren was adembenemend. Met hoeveel toewijding Bayern München ook aanviel, gevarieerd en verzorgd, het wachten was op een pijlsnelle en dodelijke tegenstoot van Inter. Wat Bayern met vijftien passes niet bereikte, bereikte Inter met drie passes: de bal van het eigen doel naar het vijandelijk doel verplaatsen.

De 1-0 door Milito was met zó veel koel venijn gemaakt dat Bayern daarna bij ieder balcontact beter leek te beseffen wat het meest waarschijnlijke gevolg van alle inspanningen was: een speler van Inter die alleen op de Duitse keeper mocht aflopen. Het gebeurde drie keer (waarvan twee doeltreffend), het voelde als vijftien keer. Steeds weer stapte Bayern met bonzend hart onder de douche en dan hoopte je maar dat die schim met het mes zou wegblijven. Wat die telkens deed, op dat tweede moment na, in de zeventigste minuut. Wellustig en ijskoud liep Diego Milito met de bal – die twee tellen daarvoor nog in het Italiaanse strafschopgebied had gelegen – op Daniel Van Buyten af. De steile verdediger raakte in paniek bij het zien van het mes achter het gordijntje, hij tuimelde opzij na een simpele schijnbeweging en bood zijn belager een vrije doortocht: 2-0, en overal bloed.

Bijna 31 jaar en maar 21 interlands en vier goals voor Argentinië achter je naam: dan ben je misschien goed, maar niet briljant. Dankzij de mooie en kwetsbare spelbenadering van Bayern München kreeg Diego Milito twee keer de kans zich voor te doen als de wereldspeler die hij niet is. Spannend en onrechtvaardig: Alfred Hitchcock zou genoten hebben.