Borstelig en bedachtzaam

Het is een haat/liefde geval: Maarten van Rossem. Ik hoor bij het kamp van de fans. Er gaat iets kalmerends uit van zijn achteroverleunende houding, zijn onverzettelijk over elkaar geslagen armen en zijn uitgestreken gezicht. Ik bedoel het zeker niet onaardig, maar ik zou haast spreken van een uitgestreken smoelwerk. Zo’n doodonverschillige blik waarin stiekem iets brutaals glinstert. Daar past het woord smoelwerk bij.

Misschien mag ik hem ook zo graag doordat hij me aan mijn vader doet denken. Een liefhebber van zelfspot en het komische understatement, een grumpy old man, en iemand die graag zaken uitlegt. Mijn vrienden noemden mijn vader ook wel liefkozend De Boom van Pocahontas, omdat hij op de meeste vragen het antwoord wist (een bijnaam die hij weliswaar vleiend vond, maar waar hij graag aan toe wilde voegen dat als je ’t hem vroeg Disney een verderfelijk commercieel klotebedrijf was). Misschien is dat wel wat ik kalmerend vind: de rust die uit gaat van iemand die goed kan vertellen.

Maarten van Rossem krijgt vanaf vandaag naast zijn televisieoptredens nog een plek waar hij zijn visie op de wereld kan geven: het blad Maarten!, dat al eerder verscheen, zal voortaan iedere twee maanden uitkomen.

De cover belooft ons artikelen over de klimaatcrisis, de privatisering en het laatste interview met Hans Dijkstal. Waar de Linda. het met een simpele punt in de naam moet doen, krijgt de Maarten! een uitroepteken. Dit geeft de naam een soort uitbundig hier ben ik! Is er taart?-gevoel, iets wat de echte Maarten niet erg snel oproept. Gelukkig staart hij vanonder de naam ons borstelig en bedachtzaam aan, wat de frivoliteit tempert.

Het eerste exemplaar wordt overhandigd aan Alexander Pechtold. „Maarten zei gisteren in de Volkskrant nog dat het onzinnig was om op een kleine partij te stemmen. Ik daag hem uit om als Job Cohen zo door gaat zich aan zijn woord te houden”, begint hij zijn toespraak, waarop de zaal besmuikt lacht. Pechtold noemt Maarten een echte onderwijzer: frontaal klassikaal. Die graag wil uitleggen, maar volgens Pechtold ‘zeker ook enige lol’ heeft beleefd aan bijvoorbeeld de rubriek gewijd aan zijn ergernissen, ditmaal over sportverdwazing.

Maarten gaat daarna nog even in op zijn vermeende pessimisme: „Als je kijkt naar wat ik de laatste jaren heb geschreven, is dat juist uitermate positief. Sinds de dood van Fortuyn ben ik veel geëngageerder geworden. Wat heeft het populisme ons nou gebracht? Er wordt ons een beeld voorgeschoteld dat niets te maken heeft met de werkelijkheid. Nederland staat er juist prachtig voor.”

Misschien knorrig van toon, maar kalmerend van inhoud. Iedere twee maanden Maarten die ons toespreekt is een aanwinst. Ik ga hem meteen voor mijn vader kopen.