Verder, maar dan anders, na 'Happiness'

Life During Wartime Regie: Todd Solondz. Met: Shirley Henderson, Ciarán Hinds, Allison Janney. In: 7 bioscopen. ***

Regisseur Todd Solondz brengt in Life During Wartime prominent een poster in beeld van I’m Not There, de film van Todd Haynes waarin zes verschillende acteurs Bob Dylan spelen. Dat experiment vertoont inderdaad verwantschap met Life During Wartime, waarin dezelfde personages terugkeren als in Solondz’ Happiness, zijn arthouse-hit uit 1998, maar gespeeld door nieuwe acteurs, soms met een andere huidskleur of een andere leeftijd.

Behalve een variatie (met al die nieuwe gezichten) is Life During Wartime toch ook een echt vervolg. De eerdere film ging vooral over de wandaden van de pedofiele psychiater Bill (toen: Dylan Baker), In Life During Wartime komt Bill na tien jaar uit de gevangenis (nu: Ciarán Hinds). Meer aandacht gaat uit naar zijn ex-vrouw Trish (Allison Janney) en zijn twee zoons en de vraag hoe zij na de catastrofale gebeurtenissen van toen verder kunnen leven.

Solondz gooit een balletje op over ‘vergeven en vergeten’. Wat betekent dat eigenlijk? Is het mogelijk te vergeten (te verdringen, waarin vooral Trish bedreven is) zonder te vergeven? Wanneer komt het juiste moment voor vergeving en wanneer is het te laat? Echt veel om het lijf hebben die bespiegelingen niet. De weidse titel suggereert ook grotere verbanden. De film zit vol verwijzingen naar Israël en de situatie in het Midden-Oosten en ook de aanslagen van 11 september komen voorbij. Maar ook dat blijft nogal in de lucht hangen. De regisseur is toch het meest geïnteresseerd in het experiment met zijn personages.

Gebleven zijn de pijnlijke en genante situaties, waarin de personages de meest vreselijke dingen zeggen, zowel over zichzelf als tegen elkaar. Solondz is nog steeds een meester in het bespelen van de plaatsvervangende schaamte van de kijker. Geen onderwerp leent zich daar beter voor dan seks.