Toon berouw aan God, of verlies je baan

In Texas bedrijft dominee Grisham een nieuwe vorm van christelijk activisme: film bezoekers van een nachtclub en publiceer hun naam en kentekennummer.

David Grisham woont in een brave wijk in Amarillo, een middelgrote stad in Texas. Voorbijgangers kunnen zijn huis onmogelijk missen: hij heeft er een houten kruis van een metertje of drie voor gezet.

Hij is een uur geleden thuisgekomen van zijn werk als bewaker en zit op de bank te spelen met zijn blackberry. Een veertiger op gympies.

Elke dag rond middernacht verandert zijn leven. Dan gaat David Grisham in naam van het opperwezen de straat op.

Dan leidt hij Repent Amarillo, een ‘leger van evangelicals’ dat een nieuwe vorm van fundamentalistisch activisme bedrijft: de „ontmaskering” van nachtclubdansers, nachtclubbezoekers en andere verdorven figuren die zich overgeven aan het hedonisme.

„Wij laten ons licht schijnen op de donkere krochten van deze maatschappij”, zegt dominee Grisham, nippend aan zijn ijsthee.

Repent (‘Toon berouw’) maakte het afgelopen jaar naam doordat de groep een nachtclub in Amarillo tot sluiting dwong. Bezoekers en strippers van de Route 66 Swingers Club – discreet gevestigd achter een lege etalage in de binnenstad – werden avond aan avond door de manschappen van Grisham staande gehouden. Repent legde hen op camera vast en noteerde hun kentekengegevens. Christelijke rock galmde uit gettoblasters.

Dominee Grisham smeekte hun om berouw. „Ik zei: je gaat naar de hel! Ik zei: denk niet dat je dit voor God kunt verbergen!”

Het was een ongelijke strijd. Dansers die als bijverdienste voor de nachtclub werkten – een onderwijzeres, een paar truckers – verloren hun vaste baan nadat Repent hun werkgevers informeerde. Bezoekers bleven weg. En de Republikeinse burgemeester weigerde in te grijpen: Repent had op grond van de vrijheid van meningsuiting het recht actie te voeren, zei ze.

De eigenaren, Mac en Monica Mead, verkeren volgens de plaatselijke pers op de rand van bankroet. „Wij willen deze nachtmerrie achter ons laten”, zegt een vrouw die bij de familie de telefoon opneemt. Ze verbreekt de verbinding.

Voor David Grisham is dit nog maar het begin. Zijn eigen goddeloze verleden is een van zijn drijfveren. „Ik heb zwaar gezondigd”, zegt hij. „Ik ben in sexclubs geweest, heb porno bekeken, ben vreemdgegaan.” Het is geen reden zijn activisme te matigen. „Juist niet! Niemand kent de destructieve kracht van de zonde beter dan ik.” Nadat hij acht jaar geleden in zijn vierde huwelijk stapte met de diepgelovige Tracy, een verloren jeugdliefde, besloot God hem te redden en hem „aan te stellen als Zijn ambassadeur”. En God kan hij niet teleurstellen.

Er is genoeg te doen: de website van Repent bevat een ‘oorlogskaart’ met andere doelwitten in Amarillo. Een progressieve koffiebar, ‘homovriendelijke kerken’ en ‘bijeenkomsten van heidenen’ krijgen tegenwoordig bezoek van Grishams leger. Ook heeft de dominee grond gehuurd naast de plaats waar deze zomer de lokale Gay Pride wordt gehouden. „Dan hoeven onze camera’s niemand te missen.”

Zijn volgende stap is de actiemiddelen van Repent naar de rest van de VS verplaatsen. Grisham is vooral gebeten op Houston, de Texaanse oliestad die vorig jaar de eerste lesbische burgemeester koos. Dat leerde hem, zegt hij, dat de gevestigde kerken zo politiek zijn geworden dat ze „geen greep meer hebben op de cultuur”.

Hetzelfde Houston is immers de thuisbasis van evangelical -predikant Joel Osteen. Hij schrijft de best verkopende christelijke boeken van het land en zijn kerkdiensten worden wekelijks door miljoenen op tv bekeken. „Osteen heeft die lesbische burgemeester zelfs ingezegend”, smaalt hij. „Hij jaagt zijn kerkgangers de hel in.”

Door alle publiciteit is er nu ook een landelijke organisatie, Repent America, en Grisham heeft er de eerste trips naar steden als New Orleans en Philadelphia opzitten. Komende zomer maakt hij zijn eerste buitenlandse reis, naar Macedonië. „Wij doen iets wat iedereen wil overnemen.”

Zijn slachtoffers beginnen terug te vechten. Grisham werkt als bewaker op de Pantex-fabriek in Amarillo, waar nucleaire wapens worden ontmanteld. De fabriek valt onder het ministerie van Energie in Washington. En Congresleden zorgden er onlangs voor dat het ‘privéleven’ van Grisham bij zijn werkgever werd aangekaart. Onder geen beding, waarschuwde die, mag Grisham Pantex betrekken bij zijn activisme. „Anders vlieg ik eruit.” Grisham zou dan hetzelfde overkomen als de dansers en nachtclubbezoekers die hij bestrijdt. Maar hij zou dat niet als hinderlijk ervaren. „Het is je lot jongen”, zegt zijn vrouw bij hem op de bank. Zo staat het nu eenmaal in de Bijbel, legt ze uit: wie opkomt voor God zal uiteindelijk om zijn geloof vervolgd worden.

David Grisham kijkt trots voor zich uit. „Ja, het lijkt erop dat God die kant met me op wil.”

Website van Repent Amarillo: repentamarillo.com