Tim Knol vent zijn sentiment uit

Pop Tim Knol. Gezien 24 mei, Paradiso, Amsterdam. Herhaling het hele jaar door, zie www.timknol.nl. ***

Een sullige jongen met een onhandig postuur in een saai geruit overhemd. Tim Knol is de klassieke anti-ster, totdat hij zijn liedjes begint te zingen.

De nog maar twintigjarige Noord-Hollander verraste eerder dit jaar met een debuutalbum dat in al zijn goudeerlijke naïviteit opvallend volwassen klinkt. Als ijverig student van het werk van Neil Young en Gram Parsons was Knol al geruime tijd actief op de podia, waarmee hij zich tot de jongste veteranen van de Nederlandse popscene mag rekenen.

Zijn cd op het Excelsiorlabel kwam tot stand met hulp van muzikanten uit Johan en Daryll-Ann. Gitarist Anne Soldaat uit de laatstgenoemde maakt prominent deel uit van zijn liveband.

In zekere zin neemt Knol het estafettestokje over van die oudere muzikanten, met een stem die het midden houdt tussen de gedragenheid van een koorknaap en de melancholie van een voor zijn leeftijd al behoorlijk doorleefd singer-songwriter. De aardse stijl heeft wel iets weg van de palingpop uit Volendam, een dorp dat hemelsbreed niet meer dat twintig kilometer is verwijderd van zijn woonplaats Hoorn.

Het is zorgvuldig gearrangeerde, knappe muziek. Sommige van zijn songs zijn onomwonden geïnspireerd op zijn grote voorbeelden. Wat hij aan die klassieke Americana toevoegt is een gevoel van intimiteit; het sentiment van tussen de schuifdeuren dat soms een beetje kneuterig aandoet. Zijn liedjes appelleren aan een oer-Hollands rock-‘n-rollgevoel; niet voor niets was Paradiso gisteren al bijna uitverkocht.

Vergeleken bij de plaat mocht het iets meer rocken, en werd het sentiment van de zachtere liedjes breed uitgemeten met messcherpe samenzang. Knol bracht zijn muziek met de vanzelfsprekendheid van een routinier, met ruimte voor vurig gitaarwerk. Open doekjes scoorde hij met de gevoelige liedjes Sounds familiar en het akoestische Music in my room, over een intens persoonlijk drama dat een rilling door de zaal liet gaan.

Tim Knol is een veelbelovend talent, al steeg het gisteren nog niet uit boven een sfeer van noeste ambachtelijkheid.