Opgewonden vrouwen

Er is een strakblauwe lucht, op houten vlonders is een soort tentenkamp gebouwd en om me heen lopen honderden vrouwen met dezelfde enorme glimmende koperkleurige shoppers. Ik ben op de Libelle Zomerweek, waar mensen zich een week lang kunnen laven aan een hele rits stands met aanbiedingen. Ook is er elke dag een half uur

Er is een strakblauwe lucht, op houten vlonders is een soort tentenkamp gebouwd en om me heen lopen honderden vrouwen met dezelfde enorme glimmende koperkleurige shoppers. Ik ben op de Libelle Zomerweek, waar mensen zich een week lang kunnen laven aan een hele rits stands met aanbiedingen. Ook is er elke dag een half uur politiek. Ik ben gekomen om Jan Peter Balkenende de Libelle-sympathisanten te zien opzwepen, maar blijk hem net te hebben gemist. (O vervloekte gedachte dat lopen op geleende mannenslippers geen probleem zou zijn. Ik heb hier naartoe schuivend de hele route Amsterdam-Almeerderstrand geveegd.) Teleurgesteld dwaal ik vervolgens over het terrein, dat zo groot is dat ik anderhalf uur nodig heb om het helemaal te zien. Net als ik een beetje verloren dreig te raken in de menigte en alle vrouwen alleen nog kan zien als enthousiaste hamsters die langs de stands trippelen, alles proeven en bevoelen en uiteindelijk de vangst snel wegstoppen in hun koperkleurige buidel, is er een ophoping voor me. Het blijkt Balkenende te zijn, geflankeerd door beveiligers en mannen met groene stropdassen. Hij probeert al drie uur naar zijn auto te komen, maar er gebeurt iets bijzonders met de vrouwen die hem zien: eerst blijven ze ongelovig staan, vervolgens beginnen ze te giechelen en daarna worden er in allerijl camera’s opgediept. Een voor een gaat Balkenende met hen op de foto, terwijl hij wordt omringd door een haag van opgewonden vrouwen.

Ik heb er nooit echt over nagedacht, maar de combinatie JP en smachtende tienerfans die elke nacht zijn campagneposter kusten leek me een onwaarschijnlijke. Maar hier, in de vervreemdende werkelijkheid van de Libelle Zomerweek, heeft Jan Peter Balkenende groupies. Zij blozen en lachen breeduit, hij kijkt bij elke foto hetzelfde: als een Thunderbird-pop van wie de touwtjes bij de mondhoeken iets worden aangetrokken. Een man met groene stropdas drukt me een oranje vierkantje met Balkenende’s hoofd erop in mijn handen. „Daar kan je je telefoonscherm mee schoonmaken.” „Met zijn hoofd?” vraag ik. De man denkt even na. „Hij ruimt gewoon alle problemen op.”

Ik vraag me af hoeveel vierkantjes deze vrouwen ooit zullen gebruiken voor vetvlekken, en hoeveel een ereplekje in de shopper krijgen, als de meest gekoesterde aanwinst van de dag.