Hoefgetrappel

Ons pleintje wordt de laatste jaren geteisterd door hangjongeren, ondanks veelvuldig overleg met de politie. Soms ‘vlucht’ ik ’s avonds op de fiets. Op de terugweg baadt de Sarphatistraat in de avondzon. Het is stil, bijna geen verkeer (voetbal?). Voor mij rijden twee agenten stapvoets te paard. Ik passeer lachend de agenten. Nog één, normaal zeer druk en gevaarlijk, kruispunt, en ik ben thuis. Ook daar stilte: geen trams, geen auto’s, zelfs geen fietsen of scooters. Wat is Amsterdam toch mooi! Het hoefgetrappel gaat over in draf. Opeens een stem: „Mevrouw hoort u niet dat wij u achtervolgen?” Ze hebben gelijk: ik ben door rood gereden. Waarom ben ik dan toch zo boos over deze allereerste bekeuring in mijn 59-jarige leven?

Diana Huizing