Expertdiscussie

Eurozone vereist veel strakker ingrijpen door de Commissie

Na maanden dralen gaat Europa eindelijk de crisis te lijf. Die crisis heeft genadeloos de zwakte blootgelegd van een gezamenlijke munt zonder politieke unie en zonder onderlinge afstemming van het economisch beleid. De wereld kan geen vertrouwen hebben in een munt waarvoor niemand verantwoordelijk is. Het is dan ook te betreuren dat de Europese Commissie het voorstel voor het doorlichten van de nationale begrotingen weer heeft ingetrokken onder druk van de lidstaten. Al even merkwaardig is het pleidooi van onder meer VVD en CDA voor een nieuw, onafhankelijk Europees orgaan, dat de handhaving van het Stabiliteitspact op zich moet nemen. Het is overbodig omdat zo’n orgaan reeds bestaat: de Europese Commissie. Wat ontbreekt is niet een onafhankelijk orgaan, maar de politieke wil om het Stabiliteitspact strikt te handhaven.

Ingrijpende structurele hervormingen kunnen niet langer op de lange baan worden geschoven. De sterk verslechterde concurrentiepositie van Zuid-Europese landen kan niet meer worden opgekrikt met devaluaties van de nationale munt. Landen moeten inzetten op verbetering van de arbeidsproductiviteit en een passende loonontwikkeling, om zo de tekorten op de handelsbalans terug te dringen. De Europese Commissie moet als onderdeel van het Stabiliteitspact monitoren dat dit gebeurt. Het vernieuwde Stabiliteitspact moet ook zeker stellen dat landen economisch goede tijden veel beter benutten om hun begroting gezond te maken. Tot slot moet worden gekeken of landen die hun tekort toch niet in de hand houden, strenger kunnen worden aangepakt.

Als ondanks alle preventieve maatregelen landen hun begrotingstekort toch uit de hand laten lopen, moeten sancties worden opgelegd dor de Europese Commissie.

Sophie in ’t Veld en Steven van Weyenberg

Resp. fractieleider van D66 in het Europees Parlement en kandidaat-Kamerlid voor D66.

Voedselemoties en nog hooggeleerd ook!

„Voedselveiligheid, dierenwelzijn, diergezondheid, ethiek, milieu, omgaan met natuur en landschap zijn even zo vele terreinen waarop zich kwetsbaarheden voordoen.”

Ziehier een frase uit de opdracht aan de denkgroep ‘Toekomst van de veehouderij’ die onder leiding van dr. H.H.F. Wijffels in 2001 een agenda voor herontwerp voorstelde aan de minster van Landbouw. Hoogleraar sociale psychologie aan de Radboud Universiteit en ex-voorzitter van Stichting Wakker Dier, Roos Vonk, vond dat het voorstel van de commissie-Wijffels terzijde is geschoven en dat zij op eigen initiatief een bijdrage moest leveren aan het onder de aandacht brengen van dit falen. In haar schrijven aan collega-hoorleraren in Nederland sprak zij over vee-industrie, dierziektencrises die nog steeds een grote bedreiging vormen voor de volksgezondheid en dat leef- en slachtomstandigheden van 500 miljoen dieren in de intensieve veehouderij nog steeds beschamend zijn. Om maar wat onzinnigheden te citeren uit het pamflet dat door ruim honderd hoogleraren is ondertekend (Opiniepagina, 28 april).

Onrust creëren is een fluitje van een cent, onrust wegnemen is een lastig en dikwijls langdurige kwestie. Natuurlijk, ook hoogleraren zijn burgers en hebben alledaagse emoties. Een initiatief om tot inkeer te komen inzake intensieve veehouderij mag. Maar het zou van gevoel van nuance getuigen als zij hun initiatief gewoon ondertekenen met Roos, Jan, Piet of Maarten. En niet als hoogleraar, want dat heeft er niets mee te maken.

F. van Knapen

Hoogleraar veterinaire volksgezondheid aan de Universiteit Utrecht

Dit zijn delen uit langere expertdiscussies, te lezen via nrc.nl/expert