Amerika mag niet achterover leunen

Het bezit van de status van veilige haven tijdens een storm op de financiële markten klinkt goed voor de Verenigde Staten, maar kan diezelfde status paradoxaal genoeg ook ondergraven. Zeker, het aanzien van de dollar wordt erdoor geschraagd en het brengt ook het grote voordeel van goedkope financiering met zich mee. Maar op een land dat nodig van zijn gewoonte om op de pof te leven af moet, kan de zwakke euro een slechte invloed uitoefenen.

De mondiale financiële markten hebben wekenlang op hun grondvesten geschud, terwijl de leiders van de lidstaten van de eurozone op klungelige wijze probeerden besmetting door Griekenland te voorkomen. De waarde van de euro is fors gekelderd. De grote winnaars zijn de dollar en de Amerikaanse staatsobligaties. Idealiter zou dit Amerika in de gelegenheid moeten stellen zijn eigen begrotingsproblemen aan te pakken. En de boodschap vanuit de eurozone was duidelijk genoeg: als de politici hun begroting niet op orde krijgen, zullen de markten het voor hen doen.

Helaas zijn mogelijke stappen om nieuwe financiële middelen binnen te halen en het begrotingstekort te beperken taboe geworden. Bij het voorstel van de Amerikaanse Senaat voor een nieuwe energiewet werd de kans gemist om zo’n 100 miljard dollar te oogsten via een strenger systeem voor de handel in CO2-emissierechten. De hervorming van de sociale zekerheid, de beperking van de hypotheekrenteaftrek en andere potentiële inkomstenbronnen van de overheid komen misschien pas aan bod als de houders van staatsobligaties in opstand dreigen te komen. Dat kan nog een tijdje duren. De snelle daling van de eurokoers heeft ieder signaal dat de rente zou kunnen gaan stijgen de kop ingedrukt. De Amerikaanse overheid hoeft voor een lening met een looptijd van tien jaar slechts een rente van 3,25 procent te betalen – en minder dan 1 procent voor een lening met een looptijd van twee jaar. Aanhoudende onrust in het buitenland betekent waarschijnlijk dat de rente nog lager zal uitvallen.

Bovendien zijn er weinig uitdagers voor de dollar als mondiale reservemunt. Dit betekent dat buitenlandse centrale banken zich vermoedelijk wel twee keer zullen bedenken voordat ze hun enorme spaarpotten omzetten in andere munten. En particuliere beleggers zullen hun geld in Amerikaanse staatsobligaties blijven steken, ook al zijn ze ontstemd over de bestedingsdrift van Washington. Amerikaanse politici mogen harde beslissingen niet uit de weg gaan vanwege de populariteit van de dollar.

Agnes T. Crane

Christopher SwannF

Vertaling Menno Grootveld

Voor meer commentaaruit Londen:www.breakingviews.com