Voor een echte trucker

Net als u fantaseer ik regelmatig over de vele andere levens die ik ook had kunnen leiden. Niet dat ik nou zo vreselijk ontevreden ben over mijn bestaan, het is meer dat er nog zoveel andere dingen zijn die ik óók zou willen doen. Zoveel andere vrouwen die ik óók zou willen zijn. Een natuurkundige, bijvoorbeeld. Of een sommelier. Of een kinderboekenillustrator. Ook zou ik dolgraag mijn dagen slijten in zo’n café langs een van de verlaten wegen die de Verenigde Staten doorkruisen van Vegas to nowhere. Alles wat er in dergelijke diners wordt geserveerd spreekt tot mijn verbeelding.

Van die hele dikke pancakes, breadpudding met custard en warme buttermilk biscuits. Fruit ligt altijd op een taart of op een laag roomkaas, groente wordt steevast gewenteld in deeg en gefrituurd. Niet erg verfijnd misschien, maar ik heb altijd een heimelijke voorliefde gehad voor dergelijk zetmeelrijk voedsel. Ik ben niet het type dat vreselijk opgewonden wordt van een schaaltje rauwkost of een geschild appeltje. Een maaltijdsalade (wat een gruwelijk woord) zul je mij niet snel horen bestellen en als het echt moet, wil ik er een homp brood of een schaal friet bij. Want een maaltijd zonder zetmeel is misschien gezond en wellicht zelfs wel lekker, maar uiteindelijk uiterst onbevredigend. En zoals we allemaal weten, vergrijp je je na zo’n laf bordje groen om tien uur ’s avonds alsnog aan een pak stroopwafels, dus slank word je van zo’n maaltijdsalade ook niet echt.

Goed. In zo’n roadcafé weten ze er wel raad mee. Met zetmeel. In dergelijke tenten worden geen liflafjes geserveerd. ’s Avonds is er chili of stew, ’s middags zijn er sandwiches met friet en als de truckers ’s morgens binnenkomen voor een vroeg ontbijt krijgen ze warme broodjes met kaas, ei en spek. Of waffles met kersen. Of scrambled eggs met worst en een paar hashbrowns; de Amerikaanse versie van het röstikoekje.

Hashbrowns

  • vier stevige aardappels (niet kruimig)
  • een uitje
  • olijolie om in te bakken
  • peper
  • zout

Rasp voor deze heerlijk krokante zetmeelkoekjes een paar stevige, rauwe aardappelen (kies een niet-kruimige soort) met een grove rasp en druk vervolgens zoveel mogelijk vocht uit de aardappelsnippers. Sommigen gebruiken daarvoor een pureepers, anderen draaien de snippers rond in een sla droger, weer anderen gaan met keukenpapier in de weer. Hoe dan ook; hoe meer vocht eruit, hoe knapperiger de koek.

Fruit zacht een gesnipperd uitje, roer ui en flink zout en peper door de aardappelsnippers.

Laagje olijfolie in de koekenpan, bergjes aardappelmengsel in de pan leggen en met een spatel een beetje platdrukken. Zet het vuur niet té hoog, want de aardappelkoek moet niet alleen knapperig, maar ook gaar worden.

In Amerika worden hashbrowns geserveerd bij het ontbijt, maar ze zijn ’s avonds ook lekker. Bij een maaltijdsalade, bijvoorbeeld.
Ach, konden we onszelf maar een paar keer tijdens ons leven heruitvinden. Ik zou slappe koffie serveren en alle truckers die bij me kwamen eten honey noemen.

En als ik op vakantie wilde, zou ik twee vliegtickets moeten boeken omdat mijn billen niet op een stoel zouden passen. En elke avond als de schemering inviel, zou ik buiten naar de eindeloze, lege weg staren en fantaseren over de talloze andere levens die ik ook had kunnen leiden.

Roos Ouwehand

(Thuiskok Marjoleine de Vos is twee weken met vakantie)