Kate Nash

My Best Friend Is You

cd pop

****

Je kunt het jammer vinden dat Kate Nash op haar onlangs verschenen tweede cd niet meer dezelfde charmante, onbeholpen stijl heeft als op haar debuut, Made of Bricks (2007). Want er is het nodige veranderd in Nash-ville: het blikkerige geluid van de drummachine is nu een deugdelijke drummer, de houtjetouwtje-keyboards zijn een band met blazers, violen en zelfs Sonic Youth-achtig gitaargegrom.

Kate Nash is er ondanks het veranderde geluidsbeeld in geslaagd om haar sterke punten te bewaren: haar venijnige stem en vlotte popmelodieën. Nash lijkt altijd haast te hebben om ons het slechte nieuws te vertellen - over meisjes met stinkvoeten, overspelige vriendjes, haar hekel aan zeemeeuwen - en verpakt dit in opgewonden muziekstukken met ronkende blazers en spichtig klinkende drums. Het venijn wordt afgewisseld met romantische liedjes in de stijl van de girlgroups uit de jaren zestig, zoals Do-Wah-Doo en Kiss That Grrrl. Met `Mansion Song` als tegenhanger, een razend gedicht over groupies. Kate Nash heeft voorlopig nog genoeg te vertellen.