Een paar namen uit dezelfde categorie

Je moet er voor de aardigheid eens op letten: de laatste dagen komen nog allerlei boeken, pamfletten en artikelen over Geert Wilders in de handel waaraan de auteurs (Jan Kuitenbrouwer, Ed van Thijn, Maarten van Rossum etc) vol goede moed moeten zijn begonnen toen Maurice de Hond nog 30 zetels en de premierprijs voor de PVV voorspelde. Hun analyse zou dus net op tijd zijn voor de nek-aan-nek-race tussen Balkenende en de regisseur van Fitna. Kassa!

Wat moeten we nou met al die geleerdheid over een dorpsgenie dat over drie weken z’n handjes zal dichtknijpen als hij – min Hero Brinkman – nog drie nieuwe lijfeigenen aan zijn fractie mag toevoegen?

Timing, daar hebben we hier geen gevoel voor. Nederlanders pieken altijd te vroeg, te laat, of even helemaal niet. Kuitenbrouwer, gerenommeerd overschrijver, schreef in maart nog als een gek over. En nu? Ouwe koek in de winkel.

Kennis van land en volk – in het Montessori-onderwijs samengevat in het vak ‘aandacht voor de omgeving’ – daar zijn we ook slecht in. Hoe vaak hebben we nou al tegen elkaar gezegd dat sommige landgenoten honderd maal meer aandacht opeisen (en nog krijgen ook) dan ze verdienen? Maar alle waarschuwingen ten spijt houdt het nooit op,

Neem iemand als Ronald Plasterk. Dat hij van Wouter Bos ontslag moest nemen als bewindsman verhinderde hem niet nog maanden daarna te doen alsof hij eigenlijk minister was gebleven, op alle te laat verzonden uitnodigingen nog moest ingaan, vóór moest dringen om de cijfers van het CPB op te halen, de coach van Job Cohen was en een hoofdrol in de campagne ging spelen. Tot zelfs Matthijs van Nieuwkerk begreep dat hij hem niet meer drie keer per week aan tafel kon hebben.

Geen nood. Ik krijg gisteren een invitatie om volgende week in de Rotterdamse Kunsthal de opening bij te wonen van de tentoonstelling Het onverbiddelijke moment, behelzende de 672 ‘fotoportretten’ (geen kiekjes) die de gewezen minister van O, C en W in zijn dagen heeft gemaakt van iedereen die hem toen op het departement kwam opzoeken. Dus wiens kop zie je voor je als je naar de foto’s kijkt van Rutger Hauer, Reinbert de Leeuw of prinses Maxima? De kop van Ronald Plasterk.

Bram Moszkowicz heb ik ook al sinds jaar en dag zo iemand gevonden. Of misschien moet ik in dit geval bij Eva Jinek beginnen. Die zou mij, als ik lid van de sollicitatiecommissie was geweest, als nieuwslezeres eerlijk gezegd niet meteen hebben bekoord. Men zegt dat het een kordate tante is, maar dat hoor ik niet. In die stem zit geen pep, geen go, geen fut, geen alarm, geen nieuws. Maar goed, aangenomen was aangenomen, en uitverkoren voor Nieuwsuur was ook een feit. Als je eenmaal op het verkeerde spoor zit, blijven alle volgende keuzes fataal. Maar haar dan alsnog wegdoen omdat ze een relatie met die advocaat is aangegaan?

Carel Kuyl (hoofdredacteur; die man zou als personeelschef in koloniale dagen graag hebben gecontroleerd met wie zijn bediendes zich hadden verloofd) schijnt niet aan te voelen dat zo’n relatie een omlooptijd van vier, vijf maanden heeft. Na één goeie douchebeurt ruik je in oktober al niks meer aan Eva.

En al zou je: dan zorg je als Publieke Omroep toch dat die Bram voorlopig nooit meer in één van jouw programma’s komt, om dubbeldunk uit te sluiten? Die man heeft nooit iets te vertellen gehad, en hij heeft RTL Boulevard voor z’n self publicity. Wat is het dan voor lafheid om Eva Jinek – jouw keuze! – aan zo’n ijdeltuit op te offeren?

Heb ik ze nu even allemaal gehad of op z’n minst genoemd? De volgende keer zullen we trouwens de Surinaamse schreeuwlelijk Prem Radhakishun behandelen.

Lees eerdere columns van Jan Blokker op nrcnext.nl/blokker