Sobere relipop van Minco Eggersman

Pop Minco Eggersman. Gehoord: 19/5 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 20/5 Ekko, Utrecht; 21/5 De Groene Engel, Oss; 22/5 Hedon, Zwolle; 24/5 Prinsentuin, Leeuwarden. ****

Popmuziek die voortkomt uit religieuze vertwijfeling is zeldzaam. Soul en country zijn van oudsher het domein voor dit onderwerp, maar in hedendaagse Nederlandse muziek komt het onderwerp weinig voor. Minco Eggersman, een drummer, gitarist en liedjesschrijver, geeft een oprechte en sobere uitwerking aan geloofsvragen die hem bezighouden. Zijn meest recente cd (hij is ook de drijvende kracht achter de bands At The Close Of Every Day en The Spirit That guides Us) is gemaakt onder zijn eigen naam, afgekort tot ME. De cd werd opgenomen in een kerk in Amerika, waar hij na een naar eigen zeggen moeizame periode naartoe ging, met een paar muzikanten, een nieuwe gitaar, een bijbel en een domineeskostuum.

De muziek die uit de innerlijke strijd voortkwam is verrassend kalm. Eggersman lijkt de nummers te hebben ontdaan van alles behalve het noodzakelijke. De cd Hamden, die gisteravond in Paradiso werd gepresenteerd, klinkt als een mijmering op gitaar, ondersteund door stukjes kerkorgel, en de onnadrukkelijke zang van Eggersman. De woorden vormen zo een ketting van klank zonder uitschieters, wat een hypnotiserend effect geeft.

De langgerekte figuur van Eggersman zit op het podium achter het drumstel waar hij net zo drumt als hij zingt: alsof hij droomt. De muziek van de gedisciplineerde bandleden, op akoestisch gitaar, orgel en Mariecke Borger soms als subtiele achtergrondzangeres, wilde soms kort opgloeien en zelfs oorverdovend zijn, maar Eggersman zwichtte niet voor de verleiding van een catharsis.