Opvolging van Trichet bij ECB is nog geen uitgemaakte zaak

Heeft een Duitser, na het Griekse trauma van de afgelopen maanden, volgend jaar nog steeds kans om president van de Europese Centrale Bank (ECB) te worden? Axel Weber, de huidige topman van de Duitse Bundesbank, leek op koers te liggen om Jean-Claude Trichet in oktober 2011, na afloop van diens mandaat, op te volgen.

Maar na de harde discussies en de bittere gevechten die de leiders van de eurozone nu hebben gevoerd, waarbij de Duitsers in de meeste gevallen recht tegenover hun partners kwamen te staan, lijken sommige lidstaten zich te hebben bedacht. Zou een benoeming van Weber niet overkomen als een onwelkome bezegeling van de Duitse invloed op het Europese monetaire beleid?

Dat Weber Trichet zou opvolgen, leek in februari een gelopen race, toen de Fransen hun steun aan de Duitse kandidaat gaven. Het versterken van het Frans-Duitse verbond was destijds belangrijker voor Sarkozy dan het luisteren naar critici, die zeiden dat het Duitse soberheidsdenken al veel te overheersend is bij de ECB – en niet alleen maar omdat de bank in Frankfurt is gevestigd.

Onder de kleinere landen, vooral die in het zuiden van Europa, waar de begrotingsproblemen het grootst zijn, zal de weerstand tegen een benoeming van Weber waarschijnlijk alleen maar toenemen. Niet in de laatste plaats omdat Weber zich heeft verzet tegen het recente besluit van het bestuur van de ECB om staatsobligaties op te kopen, als onderdeel van het reusachtige steunpakket voor de eurozone van 9 mei. Sommigen hopen daarom wellicht dat zij de kandidatuur van Mario Draghi, de gouverneur van de Bank van Italië en Webers meest serieuze concurrent voor de ECB-baan, nieuw leven kunnen inblazen.

Er is nog geen officieel besluit genomen, en in het komende jaar kan er veel gebeuren. De leiders van de eurolanden hoeven vóór de lente van 2011 nog niets te beslissen. Maar het is veel te vroeg om weer op Draghi te gokken. Frankrijk lijkt nog niet te zijn teruggekomen van zijn steun aan Weber, en het kwade bloed van nu kan over een jaar allang weer vergeten zijn. Intussen kan er gevoegelijk van worden uitgegaan dat de tegenstanders van Draghi een hevige campagne zullen ontketenen, waarin zij zullen proberen hem door het slijk te halen voor de paar jaar dat hij bankier was bij Goldman Sachs. In de huidige Europese context is het lastig uit te maken wat erger is: een Duitser te zijn, of bij Goldman Sachs te hebben gewerkt.

Pierre Briançon