Alt Stotijn is ster van avond Martin

Klassiek Amsterdam Sinfonietta en Nieuw Ensemble o.l.v. Ed Spanjaard, met o.a. Christianne Stotijn, Alt. Geho: 19/5 Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam. Herh. 20/5, inl: www.muziekgebouw.nl. Radio 4: 20/5 20.15 uur. ****

Hij woonde hier een kwarteeuw, stierf in Naarden, maar wordt nauwelijks tot de Nederlandse muziekgeschiedenis gerekend. Misschien doordat Frank Martin (1890-1974), geboren in Zwitserland, als componist een gematigd moderne koers voer. Bij leven werd hij daarom door weinigen als lichtend voorbeeld beschouwd, en na zijn dood -zoals de meeste componisten - te snel vergeten.

Dat zijn muziek wel het beluisteren waard is, bewezen Amsterdam Sinfonietta en het Nieuw Ensemble, die twee werken uit Martins omvangrijke oeuvre uitvoerden. De Petite Symphonie Concertante (1945) is een doorwrocht en soms wat drammerig werk voor kamerorkest en de wonderlijke solistenbezetting van piano, harp en clavecimbel - uitstekend ingevuld door een trio uit het Nieuw Ensemble.

Lichter en gevarieerder is Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christoph Rilke (1943). Martin volgt de fragmentarische tekst op de voet, met impressionistisch vluchtige muziek als gevolg. Spanjaard slaagde erin snel te schakelen: soms in enkele maten van dansant via verstilling naar triomf. Ster van de avond was echter alt Christianne Stotijn, die met soepele, verzorgde zang vol dramatische suggestiviteit de vertelling over een jonge vaandrig even overtuigend als dubbelzinnig bracht.

Het Nieuw Ensemble voerde zonder Amsterdam Sinfonietta ook nog het nieuwe werk Phoenix Song van Bart Visman uit. Het ‘gezang’ uit de titel wordt voornamelijk gedragen door een als een lyrisch viool solerende contrabas. Er omheen speelt het ensemble spaarzaam gedoseerde flarden melodie, die later soms aanzwellen tot Messiaen-achtige windvlagen.

Aan het slot van de eveneens als een vertelling werkende compositie vindt een meesterlijke transformatie plaats: Visman speelt met de verwachtingen door een overgangsfiguur te herhalen die uiteindelijk niet tot iets anders leidt, maar zélf wordt getransformeerd.