Duitse actie leidt tot verwarring

De Duitse ban op naked short selling (het speculeren op een koersdaling van effecten) slaat de plank volledig mis. Het plan om een halt toe te roepen aan het short gaan in bepaalde financiële aandelen en Europese staatsobligaties – en van de daaraan gekoppelde credit default swaps (een soort kredietverzekeringen) – kan politieke punten scoren, maar zaait ook verwarring en zal nauwelijks helpen om de oorzaken van de financiële problemen van Europa aan te pakken.

De Duitse ban is van toepassing op drie soorten effecten: aandelen van de tien grootste financiële instellingen van het land, Europese staatsobligaties en credit default swaps op Europese staatsobligaties. In het eerste geval is de ban vrij onschadelijk, in het tweede geval schijnbaar nutteloos en in het derde geval regelrecht verwarrend.

Het is niet ongebruikelijk dat toezichthouders het short gaan in aandelen verbieden. Amerikaanse beleggers hebben bijvoorbeeld lange tijd niet mogen speculeren op een koersdaling van aandelen, tenzij ze een evenredige hoeveelheid aandelen wilden lenen.

In dat opzicht is het Duitse plan niet zo’n probleem. De enige vraag is waarom het niet van toepassing is op de hele aandelenmarkt.

De beslissing om Europese staatsobligaties eveneens tegen speculatie te beschermen is verrassender. Politici uit lidstaten van de eurozone hebben speculanten de schuld gegeven van het veroorzaken van de financiële crisis. Maar het speculeren op koersdalingen van staatsobligaties is niet wijdverbreid. Hoewel beleggers via de zogenoemde repo market shortposities kunnen innemen, is dat over het algemeen een dure grap.

Zelfs de handel op de meer liquide markt voor credit default swaps op staatsobligaties – waar beleggers bescherming kopen tegen het risico dat een lidstaat van de eurozone zijn schulden niet langer kan betalen – duidt niet bepaald op een speculatieve koorts. In de week die op 7 mei eindigde, bedroeg het totaal aan uitstaande credit default swaps op de Griekse schuldenlast 7,7 miljard dollar, aldus de Depository Trust and Clearing Corporation. Een jaar eerder was dat bedrag 7,8 miljard dollar.

De Duitse ban op naked short selling en credit default swaps is ook moeilijk afdwingbaar, zelfs op de markten die onder controle van Duitse toezichtouders staan.

Toezichthouders zullen op de een of andere manier onderscheid moeten maken tussen beleggers die er daadwerkelijk op uit zijn zich via credit default swaps te beschermen en degenen die louter aan het speculeren zijn. En de ban zal speculanten er niet van weerhouden te handelen in de credit default swaps van andere instellingen, zoals banken, die in het geval van een staatsbankroet schade zouden lijden.

Het is ook lastig te bedenken wat Duitsland in zijn eentje zou kunnen doen. Tenzij andere Europese landen het voorbeeld volgen, is er weinig dat beleggers ervan zal weerhouden elders op een koersdaling van Europese staatsobligaties te speculeren.

Het nieuws over het Duitse verbod heeft tot verwarring geleid op de financiële markten. Het lijkt onwaarschijnlijk dat er veel meer zal worden bereikt.

Peter Thal Larsen

Vertaling Menno Grootveld

Voor meer commentaaruit Londen:www.breakingviews.com