De oude Pechtold is weer helemaal terug

Zonder er één vuilniszak voor te hebben hoeven openen, wist Alexander Pechtold in januari 2006 al te vertellen dat de Haagse politiek waarbinnen hij toen een jaartje als minister had rondgelopen, ‘veel vuiler en vunziger was dan de mensen denken’.

Hij kreeg een standje van Balkenende en zelfs een uitbrander van Zalm, maar daarmee was de zaak afgedaan. Alexander heeft nooit toegegeven dat hij zich had vergist, dus ook nooit excuses aangeboden. Jan Peter en Gerrit hebben nooit beschaamd erkend dat Alexander gelijk had, en dus ook nooit ontslag genomen. Alles bleef op het Binnenhof bij het oude: vuil en vunzig, althans vuiler en vunziger dan ik altijd had gedacht. En er was geen nieuwe journalistieke code nodig.

Het signaal was intussen afgegeven, ons wantrouwen was gewekt. De kloof tussen burger en Den Haag was benoemd. Allemaal dankzij de wake-up call van Alexander Pechtold.

Kereltje.

Zo heb ik hem lang gezien. Misschien de laatste tijd wat minder omdat hij dikwijls op Wilders durfde te reageren – en dan leek je gauw een kerel. Maar maandagavond zat hij bij Knevel en Van den Brink, en herkende ik hem weer uit de dagen van Balkenende III.

Knevel en zijn christenbroeder Van den Brink op weg naar 9 juni! Dat moest toch meteen iets gekruids geven aan een weglopend slap televisieseizoen. Wat zouden ze aanpakken? Hun journalistieke tafel stelde me even teleur. Zag ik daar niet Ed Kronenberg zitten, de Nederlandse delegatieleider bij de Libische vliegtuigramp? En werd er niet een dominee aangekondigd die de rouwbegeleiding van een heel nabestaand dorp was aangegaan? En zat daar niet Alexander Pechtold met tegenover zich één van de twee hoofdredacteuren van het vuilniszakkentijdschrift? Dat beloofde overigens enigszins nieuws-van-de-vorige-dag te worden, omdat Alexander diezelfde ochtend al een plaatsje had veroverd op de opiniepagina van de Volkskrant en eerder op de avond zelfs al had weten door te dringen tot Matthijs van Nieuwkerk! Campagne hervat.

Maar de insteek van Andries en Tijs was natuurlijk ook nooit de actualiteit. De insteek van de moraalridders is altijd godvruchtig lebberen geweest. Dus ze vragen Kronenberg droogjes of hij nog zakelijk bij het ongeluk was betrokken, en met des te meer secretie over zijn relatie met ‘de oom en tante’, en of hij Ruben nog heeft gezien, en of hij wist wat het kind had gezegd over de dood van zijn ouders en oudere broertje. Dominee was godzijdank mededeelzamer dan de correcte delegatieleider, maar die had jammer genoeg weer geen Ruben in voorraad.

Al die tijd zat Pechtold als een belangstellende buitenstaander op zijn beurt te wachten – en eindelijk kwam de vraag waarom hij zich zo buitensporig had opgewonden over wat hij intussen (trots op zijn vondst) ‘de intimiteit van zijn vuilniszak’ was gaan noemen? Zijn principiële punt bleek dat hij ‘niet in een land wil wonen’ waar hoofdredacteuren als Jan Dijkgraaf (en dan pakte hij er meteen wel een aantoonbare dommerik uit) in een particuliere vuilniszak laten scharrelen, om een zwangerschapstest van mevrouw Pechtold te kunnen publiceren in een imbeciel roddelblad genaamd Binnenhof.

Niet al te sterk natuurlijk. Iedereen heeft wel een reden om niet in een bepaald land te willen wonen, en als hij juridisch onder dat land meent te lijden (de EO, geluidsoverlast, medische indicatie, Balkenende), kan hij naar de rechter stappen. Maar dat vindt Alexander weer ‘te ver gaan’. Hoezo te ver? Daar zijn die mensen toch voor? Alexander wil echter samen met namaakhoofdredacteuren als Jan Dijkgraaf een code ontwikkelen, om journalistieke zelfbeheersing te ontwikkelen.

En zo is Pia Dijkstra weer vijf plaatsen verder afgeraakt van de droom om de nummer 16 van D66 te worden.

Maar voor nieuws hoef je gelukkig niet meer tot elf uur op te blijven.

Jan blokker