Vuilnisbakkenblad

Publieke figuren moeten erop bedacht zijn dat hun privéleven onder bepaalde omstandigheden voorwerp van publieke aandacht kan worden. Zij dragen, behalve standpunten, immers ook waarden uit, die betekenis krijgen in normen waaraan zij ook zelf gehouden kunnen worden. Dat zulks niet eenvoudig is, ondervond staatssecretaris De Vries (CDA) die zich recentelijk verkeek op de politieke gevolgen van een huwelijkscrisis. Het persoonlijke gedrag van bestuurders mag bij hun publieke beoordeling dus meespelen.

Het recente roddelblad Binnenhof begeeft zich nu echter op nog onbetreden gebied door het privéleven van de politicus als enige uitgangspunt te nemen. En wel volgens beproefd recept: de glamourwereld met Bekende Nederlanders. Hun particuliere beslommeringen – hun carrières, huizen, auto’s, relaties en kinderen – zijn al langer voer voor fotografen. En voor journalisten die er valse stukjes bij schrijven, waarin insinuatie en jaloezie hoofdbestanddelen zijn.

Uit deze ongemakkelijke symbiose tussen roddelblad en beroemdheid trok de rechter eerder conclusies over wat wel en niet kon. Dankzij prinses Caroline van Monaco weten we dat de bevrediging van louter nieuwsgierigheid naar haar particuliere leven geen legitieme grond (meer) is om haar overal maar te fotograferen. Publicaties dienen altijd in verband te staan met een maatschappelijk of politiek debat.

Deze rechterlijke overweging is door uitgeverij Audax zo dun mogelijk uitgesmeerd, door zo diep mogelijk in het privéleven van politici door te dringen. Hun woningen en hypotheken alsmede overwaarden of restschulden worden zo in verband gebracht met hun politieke standpunt over hypotheekrenteaftrek. Er is ook aandacht voor declaraties van privé-uitgaven voor zakelijke doeleinden.

Dat is nog tot daaraan toe. Het valt binnen de norm dat er een verband is met een publiek debat. Hooguit raakt de lezer bedwelmd door de rancune die uit het roddelblad opstijgt. De antipathie tegen ‘de politiek’ wordt namelijk opgestuwd door hen steevast af te schilderen als zakkenvullers, leugenaars en hypocrieten.

Dat is overigens wel toegelaten, ook als het vergezocht, doorzichtig en onjuist is. De lezer moet zelf in staat zijn deze Audax-publicatie op haar waarde te schatten.

Het blad gaat hoe dan ook ruimschoots over de schreef door ook de vuilnisbakken van twee partijleiders te lichten en de kleine kinderen van een derde te fotograferen. Zodat de lezer nu weet dat in het ene gezin een scholier wel eens spijbelt en in het andere een thuistest van de drogist is gebruikt. Hiermee is geen enkel redelijk publiek doel gediend.

De uitleg van hoofdredacteur Dijkgraaf dat deze politici is bijgebracht „dat ze wat zorgvuldiger moeten omspringen met informatie die gevoelig ligt”, is van een stuitende beginselloosheid. Zijn toelichting op tv dat de rechter dan maar grenzen moet stellen is van hetzelfde laken een pak.

Wie zo wegduikt voor zijn eigen verantwoordelijkheid, blameert de journalistiek.