Rustige meester van elegante frases

Pianist Hank Jones zag alle jazzstijlen aan zich voorbij trekken. Zelf hield hij het met zijn zachtmoedige speelstijl bij bebop.

„Elke noot op de piano dient een eigen identiteit te hebben”, zei jazzpianist, componist en bandleider Hank Jones. Ondanks zijn hoge leeftijd, 91 jaar, reisde Jones nog veelvuldig de wereld voor concerten. Alleen al zijn opkomst leidde vorig jaar op het festival The Hague Jazz tot een staande ovatie. Bij dat concert viel op hoe mooi en onbekommerd hij nog zijn muzikale ideeën uitwerkte.

Jones nam daarvoor, geheel in zijn stijl, alle tijd. De meester van het elegante understatement, werd hij ook wel genoemd – in zijn solo’s kwamen geen rare fratsen voor. Als begeleider bood hij een weldadige rust waarover solisten uitbundig konden los gaan. Zoals tenorsaxofonist Joe Lovano met wie hij een paar jaar geleden toerde.

In juli zou Hank Jones zijn 92ste verjaardag hebben gevierd met een speciaal concert in de New Yorkse jazzclub Birdland. Maar niet lang geleden werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Daar stierf Hank Jones vannacht na een kort ziekbed.

Als oudste van de drie gebroeders Jones (drummer Elvin en orkestleider/trompettist Thad) was Hank de meest rustige en bedachtzame speler. Hij werd in de jazzwereld beschouwd als nestor van de hedendaagse jazzpianisten. Hij heeft tijdens zijn leven vele stijlen van jazz aan zich voorbij zien trekken. Zelf hield hij het bij swing en bebop, in een wat zachtmoedige speelstijl, soms zelfs wat bescheiden, maar met grootse souplesse en evengoed veel zeggingskracht.

Hank Jones werd in 1918 geboren in Vicksburg Mississipi en groeide op in Pontiac, Michigan. In 1943 trok hij naar New York, waar hij als beroepsmuzikant werk vond bij Hot Lips Page in the Onyx club. In 1945 werd hij ingelijfd bij Billy Eckstine’s bigband.

Als een van de eerste pianisten stond hij open voor bebop. In 1947 maakte hij deel uit van de bezetting van Norman Granz’s Jazz at the Philharmonic-concerten en van 1948 tot 1953 was hij de begeleider van Ella Fitzgerald. Gedurende deze periode maakte hij ook belangrijke opnames met Charlie Parker.

Hij overleefde vele jazzmusici, onder wie zijn jongere beroemde jazzbroers. Het heeft Jones altijd gespeten dat hij niet meer met hen had opgenomen. Vlak voor drummer Elvins dood in 2004 namen de twee broers (Thad was al in 1986 gestorven) nog The Great Trio Collaboration op. Voor de hoes poseerden de broers met de voorhoofden tegen elkaar.