Hoe onwettig is Maurice de Hond?

Het komt nog vaak voor: dat een studiogast zich in z’n onschuld vergaloppeert, en zijn voorkeur belijdt voor een Marsreep, een kostuum van Borrelli en een Nederlandse Saab, waarop de presentator moet ingrijpen. ‘Drie keer achtermekaar reclame! Weet u wel dat we op die manier het Commissariaat van de Media op ons dak krijgen, en een boete van misschien wel een paar ton riskeren?

‘Sorry, meneer’, zegt de gast bedremmeld.

Maar nog nooit heb ik Matthijs van Nieuwkerk tegen z’n gast Maurice de Hond horen zeggen: ‘Maurice, het kan écht niet meer’.

Maurice noemde weliswaar nooit artikelen of merken van een ander, hij noemde ze niet eens van zichzelf, maar dat was ook niet nodig: Maurice zat in het programma van Matthijs als het vleesgeworden artikel of merk van Maurice de Hond. Het feit dat hij er zat was op zichzelf al al een drievoudige overtreding.

Het leek even een leuk trio waarmee De wereld draait door de campagnetijd hoopte te overbruggen: de altijd wijsgerige Felix Rottenberg (‘politiek is als voetballen op kunstgras’ – waarna je er meestal geen touw meer aan vast kon knopen), Jack de Vries als de grootste bedrieger (lees: spindoctor) aller tijden, en Maurice dus, die deed alsof hij alleen maar aan tafel was gevraagd om de cijfers voor te lezen.

Ja, ja.

Kort voor Maurice plaats nam tussen Felix en Jack was er altijd een STER-spot uitgezonden waarin hij close naar voren trad, en zei:

‘Op 9 juni zijn er verkiezingen. Maar wat de uitslag ook wordt, één ding is zeker: Nederland moet fors bezuinigen’.

In reclamezendtijd had hij als schnabbelaar voor de STER met z’n verwijzing naar 9 juni en de crisis, meteen rollen vermengd die bij de Publieke Omroep conform de wet niet vermengd mogen worden: informatie verschaffen op basis van commerciële graaizucht: factor 1 van de drievoudige overtreding.

Factor 2 komt ook uit de STER-spot. Maurice spreekt tot de camera:

‘Uit mijn onderzoek blijkt dat 81 procent van de Nederlanders zich zorgen maakt over de gevolgen van de bezuinigingen’. Uit mijn onderzoek. Hoezo mijn onderzoek? Onderzoek voor wie?

En verder zegt de STER-acteur nog: ‘Uit mijn onderzoek blijkt namelijk ook dat heel veel Nederlandse huishoudens (‘heel veel Nederlandse huishoudens’: dat betekent dat Maurice die net nog exact durfde spreken van ‘81 procent van de Nederlanders’ hier een beetje moest spindoctoren, lees: liegen) meer dan 200 procent per jaar kunnen besparen door over te stappen van energieleverancier.’

De onafhankelijke opiniepeiler in dienst van de NEM, maar uitgenodigd door de VARA om ook nog een honorarium op te strijken voor een paar getallen die hij nog had liggen van z’n andere schnabbel: factor 3 van de drievoudige overtreding.

Je moet maar durven.

Maar het is misschien ook een compliment waard. Maurice durft alles. Hij durfde te geloven dat internet de wereld fundamenteel zou veranderen, en hem miljonair zou maken, dus hij richtte Newconomy op, hielp als een kleine Bernard Madoff een paar honderd vrienden aan de bedelstaf, en wist zichzelf er maar nauwelijks uit te knoeien. Hij durfde ook een ‘Deventer Moordzaak’ aan – goudeerlijke strijder voor het recht, maar onderweg natuurlijk wel een hoop spin (lees: bedrog). En toen hij als een Feldwebel (‘Ik zeg: DOEN!’) z’n eerste ronde voor de Nederlandse Energie Maatschappij had voltooid, en een codecommissie vond dat het welletjes was geworden voor ‘een gezaghebbende’ Nederlander, doctorde hij dat hij er tóch net mee op wilde houden.

Wedden dat hij toen al een contract had om na het intermezzo met een halfzachte zanger weer door te gaan met ‘zijn’ onderzoek?

Durfal.

Maar mogen we de VARA met al die prachtige, verschillige programma’s opofferen aan een op en neer teller als Maurice de Hond?