De tijdloze zeggingskracht van 'Exile on Main St.'

cd pop

The Rolling Stones: Exile On Main St. Remastered *****

Ruim veertig jaar geleden begonnen de Rolling Stones aan het album dat door velen als hun beste wordt beschouwd: Exile on Main St. Omdat de Stones in Engeland een enorme belastingclaim boven het hoofd hing vertrokken ze naar Zuid-Frankrijk, waar ze in de gehuurde villa van Keith Richards werkten aan hun magnum opus. De sfeer was los, de muziek klonk ruig en er waren drugs in overvloed.

De digitaal verbeterde heruitgave van Exile… laat een band horen die spoedig tot ‘Greatest Rock-’n-Roll Band in the World’ gekroond zou worden. De Beatles waren uit elkaar, de sixties waren voorbij en de Stones hadden Altamont overleefd, het festival waarbij een dode was gevallen door toedoen van de Hells Angels.

Exile... werd niet meteen herkend als meesterwerk: sommige critici vonden het een rommelige plaat die met zijn nadruk op rauwe blues, rock en gospel een stap terug was na de pophits die de Stones eerder maakten.

Mick Jagger dook diep in de archieven voor deze heruitgave, die verkrijgbaar is in een dure box met dvd en fotoboek. Tussen restopnamen die in 1972 de dubbelelpee niet haalden staan spectaculaire vondsten, zoals een door Keith Richards gezongen ‘Soul survivor’ en een vroege demo van ‘Tumbling dice’, toen nog ‘Good time women’. Jagger ging opnieuw de studio in om de ballad ‘Following the river’ en de midtempto-rocker ‘Plundered my soul’ af te maken, in de stijl van toen en met nieuwe gitaarpartij van Mick Taylor.

Het album heeft de tand des tijds doorstaan. De muziek is divers; de sfeer samenhangend. Juist de tomeloze mix van invloeden maakt deze plaat zoveel levendiger dan de platgeproduceerde rockmuziek van het mp3-tijdperk, waarin steeds meer naar losse tracks wordt geluisterd.

De Stones vertrokken uit Frankrijk toen hun gitaren gejat werden en het uit de hand liep met de drugdealers die bij ze over de vloer kwamen. In Los Angeles werd uitbundige gospelzang toegevoegd. Exile… heeft een tijdloze zeggingskracht, zelfs in de dronken countrysong waarin bezoekers aan villa Nellcôte gesommeerd wordt de hondenpoep van hun schoenen te schrapen.

JAN VOLLAARD