Het klonk als een ziekte

De afgelopen weken had ik voor plotse verloren momenten een aantal oplossingen: hazeslaapjes, ‘Teddy Bears’ Picnic’ op mijn ukelele leren spelen en naar Project Catwalk kijken. Project Catwalk is een tv-programma waarin twaalf modeontwerpers iedere week een nieuw ontwerp moeten maken. Vervolgens beslist een jury wie er afvalt. De makers van Project Catwalk weten goed

De afgelopen weken had ik voor plotse verloren momenten een aantal oplossingen: hazeslaapjes, ‘Teddy Bears’ Picnic’ op mijn ukelele leren spelen en naar Project Catwalk kijken. Project Catwalk is een tv-programma waarin twaalf modeontwerpers iedere week een nieuw ontwerp moeten maken. Vervolgens beslist een jury wie er afvalt.

De makers van Project Catwalk weten goed hoe je een afvalrace in beeld moet brengen: als een soap. Het begint met een aantal goed gekozen ontwerpers (het programma noemt ze zelf ‘kleurrijk’). Er is een knappe bonkige jongen die vertelt dat hij niet helemaal in de modewereld past omdat hij hetero is, een fladderig jong meisje, de getalenteerd-en-ik-weet-het jongen, een goedzak met een wufte lok geblondeerd haar, een in Teheran geboren dandy die steeds manisch grijnzend blijft volhouden dat hij ‘gewoon number one’ is en een roodharige vrouw met Slavisch accent die vindt dat ze Kunst maakt, probeert af te dingen in de stoffenwinkel, wegloopt voor de camera’s, heel vaak zucht, opeens niet meer wil praten, met haar ogen rolt en het liefst enorme stellages bij wijze van hoed op het hoofd van haar model zet. Met deze laatste vrouw hadden ze het echt getroffen.

Om de personages nog beter neer te zetten krijgen ze bij elk interviewtje in de camera een zin onder in beeld, die verschilt van ‘liep stage in New York’ tot ‘houdt niet van talentloze mensen’, zodat we goed onthouden wie we tegenover ons hebben.

Vervolgens wordt er in elke aflevering gekozen welk minidrama dit keer de aandacht krijgt. Met handig gebruik van slowmotion en muziek worden de ontwikkelingen aangezet. Het fladderige jonge meisje dat tot tranen toe aan keuzestress lijkt te lijden en later ‘manipulatief’ wordt genoemd door een ander, de bonkige jongen wiens seksuele voorkeur in twijfel wordt getrokken, de keer dat iedereen uit het niets een hekel had ontwikkeld voor de goedzak met de wufte haarlok en de jongen uit Teheran die enigszins de realiteitszin kwijtraakt en daarna iemands internetgebruik verraadt.

Er is overigens een goede reden dat ik het programma altijd online kijk: iedere aflevering werd de jury opnieuw voorgesteld met hetzelfde filmpje, waarbij presentatrice Renate Verbaan de teksten zo serieus uitspreekt dat de zin: ‘Mode zit bij deze roodharige schone in het bloed’ haast klonk alsof er een ernstige ziekte bij de vrouw was geconstateerd. Ik ben fan van het programma, maar op zulke momenten komt de macht van het doorspoelen goed uit.

Vanavond is dan eindelijk de finale. In de voorfilmpjes werd duidelijk dat alle afgevallen kandidaten weer terugkomen om de collecties van de finalisten voor de shows te bekijken, wat waarschijnlijk gepaard zal gaan met de nodige gniffelende vileiniteit. Ik kan niet wachten.

Al wacht ik wel tot vannacht, als ik het op mijn laptop in bed kan bekijken.