De boksschool

Voor het eerst in de boksring. Daarvoor is moed nodig. Evenveel als, laten we zeggen, voor het eerst van een skischans durven springen. Van Fredric Paul (14) moest het er, na anderhalf jaar trainen, maar eens van komen. De Open Nederlandse Bokskampioenschappen te Enkhuizen en Youssef Ben (15) uit Amsterdam was zijn tegenstander. Er was een keuring en weging en wat hij die ochtend bij het opstaan al wist: een paar kilo te zwaar. Maar door een soepele hantering van het reglement kon het gevecht alsnog doorgaan.

Daarna volgde het wachten en het loeren in de kantine naar wie die tegenstander toch kon zijn, het summiere programmaboekje gaf daarover geen uitsluitsel. Peter Zwezerijnen gaf nog wat laatste aanwijzingen, Peter Wagensveld hanteerde in de blauwe hoek namens De Voltreffer de spons en emmer. En daar klonk de bel na een opzwepend intro door de lokale diskjockey; de Junioren Finale over twee maal drie minuten was begonnen. Twee boksstijlen stonden tegenover elkaar, Yousseff Ben viel met veel tumult en maaibewegingen aan, Fredric Paul probeerde te boksen zoals hij het geleerd had, met geduld en techniek. De bondsscheidsrechter, die tijdens de partij een balletje met mayonaise verorberde en naar een hoogblonde toeschouwster lonkte, verklaarde Youssef Ben tot winnaar omdat hij meer initiatief had getoond. Voor de een was er een bescheiden beker, voor de ander een medaille.

Dit is het elfde deel in een serie over een boksschool.