Tijd voor een beetje pragmatisme

Over een paar weken is het al weer zover, dan volgt in Bonn een nieuwe ronde van klimaatonderhandelingen. Van Kopenhagen hebben betrokkenen geleerd om geen al te hoge verwachtingen meer te wekken. Sterker nog, de kans dat er serieuze vooruitgang wordt geboekt in Bonn is uiterst klein – behalve misschien op een paar technische onderdelen.

Hartwell HouseHartwell House

Over een paar weken is het al weer zover, dan volgt in Bonn een nieuwe ronde van klimaatonderhandelingen. Van Kopenhagen hebben betrokkenen geleerd om geen al te hoge verwachtingen meer te wekken. Sterker nog, de kans dat er serieuze vooruitgang wordt geboekt in Bonn is uiterst klein – behalve misschien op een paar technische onderdelen.

Het aantal mensen dat daar niet rouwig om is, groeit snel. En niet alleen onder sceptici van de klimaatwetenschap.

Deze week werd The Hartwell Paper gepubliceerd, een stuk met de intrigerende ondertitel: een nieuwe richting voor het klimaatbeleid na de crash van 2009. Die crash, dat is de giftige mix van gehackte e-mails, fouten in de IPCC-rapportage (waarover overigens vandaag de eerste hoorzitting is geweest: zie hier), en het falen van de klimaattop.

De auteurs zeggen dat ze dat laatste al van verre zagen aankomen. Of dat voor iedereen geldt, weet ik niet, maar in ieder geval hebben twee van de betrokkenen al eerder gepubliceerd over de onmogelijkheid om op basis van de bestaande VN-onderhandelingen te komen tot een akkoord dat leidt tot een serieuze reductie van CO2.

Volgens The Hartwell Paper, dat voldoende aanknopingspunten heeft voor een aardige discussie (lees hier, hier en hier meer), biedt de huidige situatie vooral een nieuwe kans. Laten we ophouden, schrijven de auteurs, om de doodlopende weg te vervolgen en het hele probleem (ze noemen ze het liever anders, maar maken zich wel serieus zorgen over de opwarming van de aarde) anders te benaderen. Pragmatisme is daarbij het sleutelwoord.

Interessant is dat het verhaal vrijwel tegelijk werd gepubliceerd met het ontwerp voor de klimaatwet van John Kerry en Joe Lieberman in de Senaat – die de Hartwell-auteurs ongetwijfeld zullen betitelen als klimaatbeleid oude stijl. The Hartwell Paper telt ruim veertig pagina’s, het wetsontwerp is maar liefst bijna 1000 pagina’s lang.