Paul Weller mixt alle muziekstijlen

Pop Paul Weller. Gehoord 13/5 Melkweg Max Amsterdam. Herhaling 14/5 Melkweg en 15/5 Effenaar, Eindhoven. *****

Het neemt iets van de spanning weg, maar op internet kan iedereen setlijsten vinden van artiesten op tournee. Dat Paul Weller twee liedjes van zijn oude band The Jam zou gaan spelen, was geen verrassing. Start! stond als een ‘The Jam cover’ op de lijst en dat is een beetje wrang, want Weller heeft dat prachtige lied in onvervalste Motownstijl wel degelijk zelf geschreven. Veel mooier was het dat hij gisteren in de uitverkochte Melkweg het onaangekondigde Art school speelde, het eerste nummer van de eerste elpee van The Jam. Echte fans konden hun lol niet op en sprongen een gat in de lucht.

Paul Weller houdt van Amsterdam, waar de mensen terughoudend zijn en iedereen netjes zijn vuilnis buiten zet. Het bleef een beetje tam, in de Melkweg. Voor de meesten was het een avond met moeilijk herkenbare muziek, want Weller speelde zijn grootste hit You do something to me nadrukkelijk niet. Op zijn nieuwe album Wake Up The Nation heeft hij zichzelf opnieuw uitgevonden, als een onstuitbare rocker die zijn droom najaagt om al zijn favoriete muziekstijlen met elkaar te verbinden. Soul, Motown, modmuziek uit de jaren zestig en Amerikaanse psychedelica zijn terugkerende factoren en Weller zet ze als geen ander naar zijn hand. Het is zijn ruigste plaat sinds jaren en live wil hij niet anders.

Hard en fanatiek begon hij met Moonshine, een nummer dat meteen het uiterste vergde van zijn band van gretige rockmuzikanten. Weller zong met het vuur van een oude soulzanger en liet zijn hele catalogus aan bod komen, van Strange town van The Jam via Shout to the top van The Style Council tot het emotioneel geladen No tears to cry van zijn nieuwe plaat, geïnspireerd door de recente dood van zijn vader die ook zijn manager was. Een psychedelisch intermezzo met het langgerekte Echoes around the sun liet hem een beetje afdrijven, totdat hij met het staccato van Come on let’s go en Start! weer terugkeerde bij heftige songs en puntige ritmes. Weller kan het allemaal en wie gekomen was om die ene sentimentele liefdesballade te horen, had pech. Vanavond nieuwe kansen; oude setlijsten bieden geen garantie voor de show van morgen. De man die een gat in de lucht sprong, dat was ik.