Vlot tussendoortje van Fatih Akin

Soul Kitchen. Regie: Fatih Akin. Met: Adam Bousdoukos, Moritz Bleibtreu, Birol Ünel, Anna Bederke, Udo Kier. In: 10 bioscopen. ***

Er is geen Turkengrap of Griekenmop te bekennen in de restaurantkomedie Soul Kitchen, door de Duits-Turkse filmmaker Fatih Akin en zijn jeugdvriend, de Duits-Griekse acteur Adam Bousdoukos, in grote saamhorigheid opgepend. Beiden zijn geboren en getogen Hamburgers en delen een liefde voor de multiculturele Hanzestad en probleemwijk Wilhemsburg, waar de horeca van creatieven en autonomen een David zijn tegen de Goliat van de ‘gentrificatie’ en de projectontwikkelaars.

Soul Kitchen is de naam van zo’n restaurant; de Griekse eigenaar Zinos (gespeeld door Bousdoukos zelf) heeft te veel op zijn bordje liggen om de tent draaiende te kunnen houden. Zijn vriendin vertrekt als correspondent naar Shanghai, zijn gokverslaafde broer komt uit de gevangens, de keuringsdienst van waren legt een visite af en dan is er de eigenwijze, dominante Spaanse kok (vaste Akin-acteur Birol Ünel) die geen schnitzels met kartoffelsalat wil serveren.

Fatih Akin heeft zich de afgelopen jaren tot filmische spreekbuis van de eerste generatie in Duitsland geboren Turken opgeworpen. Met onder prijzen bedolven films Gegen die Wand (2004) en Auf der anderen Seite (2007) werd hij Duitslands troetelregisseur. Hij is punk. Hij zegt waar het op staat. Hij vindt dat Turkije niet bij de EU moet. Noemt zichzelf een Turk, maar bezorgt Duitsland intussen veel filmisch aanzien. Integratie geslaagd, zou je zo zeggen.

Misschien wel zo goed, dat hij met het amusante en vlotte Soul Kitchen iets te ver boven de partijen terechtkomt. Akin mist zijn scherpte en zijn woede, de film voelt als een goedgemaakt tussendoortje, met Zinos die alle obstakels neemt van zijn komische hindernisbaan. Op het Filmfestival van Venetië was dat goed voor een speciale juryprijs en in eigen land kreeg Akin de hoogste onderscheiding van recensenten, die de film tot het oer-Duitse genre van de ‘Heimatfilm’ rekenen. Al is het geen Beierse dorpje dat door vreemde invloeden wordt bedreigd, maar de familiale microkosmos van een mediterraan restaurant. De slechterik is een hoogblonde projectontwikkelaar.

Familiegevoel is de kern van Fatih Akins filosofie. Niet je land, stad of wijk maakt wie je bent, maar de troupe, de gang, de club van getrouwen en geestverwanten om je heen. Het gaat om de mensen met wie je een klus volbrengt. Een feelgood boodschap die hij ditmaal lichtvoetig swingend, en als in al zijn films met een soulvolle soundtrack, over het voetlicht probeert te brengen.