Spaanse 'Yo, tambien' is authentiek en overtuigend

Yo, tambien.

Regie: Álvaro Pastor en Antonio Naharro. In: 11 bioscopen. ****

In de openingsscène van de Spaanse film Yo, tambien zien we Daniel, een man met het syndroom van Down, een lezing geven over zijn loopbaan: hij is afgestudeerd aan een ‘gewone’ universiteit en heeft een ‘gewone’ baan als consultant. Na afloop krijgt hij een staande ovatie. Het is een slim begin van een film over iemand met een handicap. Het rekent meteen af met de eventuele vooroordelen. Bovendien is Daniel grappig en innemend, zodat de sympathie van de toeschouwer meteen gewonnen is.

In de volgende scène zien we Daniel op zijn eerste werkdag, ergens op een kantoor. Iedereen doet gewoon tegen hem en hij krijgt een bureau tegenover Laura, op wie hij al snel verliefd wordt. Hij is bijna geïntegreerd in de ‘gewone’ maatschappij, maar wil graag nog een echte vriendin, hoewel zijn broer tegenwerpt: ‘Geen enkele vrouw met 46 chromosomen zal ooit op je vallen’.

Films over mensen met een handicap hebben de neiging te vervallen in vals sentiment. Yo, tambien – dit jaar winnaar van de publieksprijs op het filmfestival Rotterdam – weet deze valkuil bewonderenswaardig te vermijden. Je voelt dat de makers veel van het onderwerp weten, en het verbaast dan ook niet dan een van de regisseurs, Antonio Naharro, een zus met het Downsyndroom heeft. De scènes waarin gehandicapten een rol spelen, komen zeer authentiek over.

Het ondanks het ‘zware’ onderwerp bij vlagen zeer geestige Yo, tambien overtuigt volledig als portret van een man die door zijn afwijkende uiterlijk moeilijk aan een ‘gewone’ vrouw kan komen. De film heeft ook Laura van een ‘handicap’ voorzien, ze moet in het reine zien te komen met haar traumatische verleden. Dit plotelement lijkt er met de haren bijgesleept en overtuigt daardoor veel minder dan Daniels verhaal.

André Waardenburg