Onheil onder de windmolens

Lost Persons Area. Regie: Caroline Strubbe. Met: Lisbeth Gruwez, Sam Louwyck, Kimke Desart, Zoltán Miklós Hajdu. In: 4 bioscopen. ****

Een Lost Persons Area, zou dat een afdeling gevonden voorwerpen zijn, maar dan voor mensen? De Belgische regisseuse Caroline Strubbe koos die titel voor haar eerste lange speelfilm naar aanleiding van een beeld van de Amerikaanse fotograaf Elliot Erwit, waarin een aantal vrouwen verzameld is onder een handgeschreven bord met die woorden.

Lost Persons Area. Bij Strubbe is het de Maasvlakte, waar onder de hoogspanningsmasten en windmolens een groepje mensen is aangewaaid. Voorman Marcus en zijn vriendin Bettina bijvoorbeeld, die er in het voorgedeelte van hun caravan een cafetaria voor de arbeiders op nahoudt.

In dit niemandsland gaat niets helemaal volgens de regels. Niemand heeft de juiste papieren of de juiste diploma’s, of de juiste instelling om zich ergens anders te voegen naar een geregeld burgermansbestaan. Voor de negenjarige Tessa is het een paradijs.

Ze dwaalt tussen die stalen giganten en verzamelt stenen, schelpen, pennen, schroefjes. Daar bouwt ze kleine kunstwerkjes van, die ze achterlaat omdat het niet de bedoeling is dat iemand ze ziet.

De minimale plot van Lost Persons Area is slechts een excuus voor de standvastige en sferische manier waarop Strubbe en cameraman Nicolas Karakatsanis deze desolate wereld observeren. Hij doet een beetje denken aan The Postman Always Rings Twice, waarin de komst van een vreemdeling de toch al niet zo stabiele status quo verstoort.

Dat gevoel van dreigend onheil wordt misschien nog wel meer veroorzaakt door de sociologische zedenschets die in de beelden van Lost Persons Area verstopt zit, dan in de psychologie van de karakters.