'Emile!' roep ik, 'Emile, Emile...!'

Schrijver Wanda Reisel schaduwt deze week Emile Roemer. Aflevering 3: Dit is een leraarskamer, bedenk ik, maar dan eentje zonder school.

Verscholen achter een waaierpalm houd ik al uren met mijn verrekijker de Wandelgang van de Tweede Kamer strak in het oog. Ik probeer mijn personage Emile te spotten.

„Jack en Hero zijn uitgebroken!” galmt het. De jakhalzen van de pers slapen nooit en rekken zich nieuwsgierig. Zij wachten grinnikend op de politieke dieren die op onvoorspelbare momenten uit hun dagverblijven worden losgelaten.

Genadeloos zit de roedel de alfamannetjes achterna, die hun blik op een imaginaire horizon gericht houden, totdat ze weer aan de overzijde verdwijnen.

De werkelijkheid is altijd anders. Tot nu dacht ik dat onze Volksvertegenwoordiging een soort leraarskamer was. Maar het blijkt een arena die walmt van het testosteron.

Daar! Nu de damp is opgetrokken komt als een giraffe mijn sujet Emile Roemer aangedeind. Na een taxerende blik in de verte laat hij doodkalm de inmiddels opgedoken schelm Hero aan de jakhalzen over die hem omstuwen.

„Emile!” roep ik, „Emile, Emile...!”

Ik val uit mijn rol en ren hem met wapperende jaspanden achterna. Maar de vogel is alweer gevlogen.

Ik ben hier nu maar ik vind het een vreemde bedoening. Dit is tóch een leraarskamer, bedenk ik, maar dan eentje zonder school.

Ik zit verdekt tussen het volk op de publieke tribune. Links van me twee besnorde mannen die nu al ruiken naar de kroeg, een klein meisje met een zenuwachtig kuchje zit naast haar stoïcijns kijkende vader, rechts een keurige heer die geen sokken draagt. Achter me sluiten basisschoolkinderen, dagjesmensen en studenten de rijen.

Dit is de omgekeerde wereld. De school en de straat kijken hier naar een theaterstuk dat speciaal voor ons wordt opgevoerd. Er wordt driftig gepareerd, geïnterrumpeerd en geamendeerd. Mevrouw de voorzitter maakt een grapje. Kamerleden komen op, fluisteren iets in een oor en gaan weer af. Een minister meet zich de rol van heldentenor aan. En eindelijk maakt Lange Emile zijn opwachting. Hij port een partijgenoot, maar samen verdwijnen ze uit het vizier.

De Tweede Kamer lijkt een stuk zonder regie waarvan de spelers vergeten zijn wie er wat wanneer ook alweer moet zeggen. Men zit in de kleedkamer of loopt zijn rituele rondjes op het podium. Men komt op of gaat af tussen de coulissen van deze politieke arena.

Maar in welk verhaal?

Ik trek de gleufhoed dieper over mijn ogen en verlaat de Kamer in verwarring.

Vuilnis barricadeert de straat. Kamer! Doe wat! Geef de vuilnismannen hun geld!

Wordt morgen vervolgd