Kanttekeningen bij de parade

Militaire parade in Tbilisi, mei 2008Al mijn Russische vrienden hebben naar de Overwinningsparade van zondag gekeken. En natuurlijk waren ze onder de indruk van de internationale solidariteit op het Rode Plein met die Poolse, Franse, Britse en Amerikaanse militairen die meeliepen. Maar tegelijkertijd waren ze teleurgesteld, omdat er geen Georgische eenheden mee marcheerden. Die teleurstelling is begrijpelijk, want in de Tweede Wereldoorlog vochten er 700.000 Georgiërs mee in het Rode Leger, waarvan er 300.000 sneuvelden. En dat is veel voor zo’n kleine natie als Georgië.

De populariteit van de Georgiërs bij de Russen is ook door andere dingen verklaarbaar. Zo komt in bijna iedere ouderwetse Russische oorlogsfilm wel een Georgische soldaat voor. Kijk bijvoorbeeld naar de mooie Ballade van een Soldaat. Mijn Russische vrienden, jong en oud, voor of tegen Stalin, hebben dan ook alle respect voor de moed van de Georgiërs op het slagveld. Hoe vaak heb ik de afgelopen twee dagen niet gehoor: ,,En ze hebben zo hard gevochten.”

En ook al begrijpen ze dat het moeilijk was voor Medvedev en Poetin om Saakasjvili uit te nodigen en hem de hand te schudden, toch had er een Georgische eenheid moeten worden uitgenodigd, vinden ze. Ook zijn mijn vrienden verontwaardigd over het feit dat op de staatstelevisie de commentator van iedere Sovjetrepubliek het aantal soldaten en gesneuvelden opsomde, maar zweeg over de Georgische bijdrage. Jammer, inderdaad, al begrijp ik het dilemma van het Kremlin al te goed. Sommige oorlogen liggen blijkbaar te vers in het geheugen. Maar mooi is dat veel Russen heel normaal over hun Georgische kameraden denken en dat ze die op 9 mei node hebben gemist.