Altijd die vervelende waaiers

Na drie dagen Nederland zijn de deelnemers aan de Giro aangekomen in Italië.

Morgen start Aleksandr Vinokoerov in de roze trui. Vandaag is een rustdag.

Met de roze leiderstrui in zijn koffer zette Aleksandr Vinokoerov gisteravond voet op Italiaanse bodem. Net als de andere renners van de Giro d’Italia was hij direct na de finish van de derde etappe in Middelburg per vliegtuig van Oostende naar Cuneo gevlogen. Opgelucht en blij eindelijk in Italië te zijn, ver van de Nederlandse wegen waar ze van de ene in de andere valpartij verzeild waren geraakt.

Dat Vinokoerov min of meer bij toeval in Middelburg de leiding in het klassement kon nemen, deerde de 36-jarige Kazach niet. In zijn tweede wielerleven, na de schorsing van twee jaar, krijgt elk succes een extra dimensie. Waar gisteren net als zondag veel renners het slachtoffer waren van valpartijen en breuken in het peloton, ditmaal als gevolg van de krachtige wind aan de Zeeuwse kust, bleef Vinokoerov zwoegend maar wel fortuinlijk overeind. In tegenstelling tot klassementsleider Cadel Evans die tien kilometer voor Middelburg op de boulevard van Vlissingen werd opgehouden door een val en daardoor 43 seconden verloor. Zondag was Evans nog de gelukkigste en de rust zelve geweest. Maar ditmaal kon de Australiër het noodlot niet afwenden.

De leiderstrui leek na de valpartijen in de slotfase voorbestemd voor de Duitse André Greipel. Maar de succesvolle sprinter kwam er in de straten van Middelburg vreemd genoeg niet aan te pas en moest de ritzege laten aan Wouter Weylandt. De Belg stond en passant een overwinning van Rabobankrenner Graeme Brown uit Australië in de weg. Omdat Greipel de nodige bonificatieseconden miste om de leiding in het klassement te nemen, mocht Vinokoerov als best geplaatste renner (hij werd tiende) van het door valpartijen uitgedunde peloton naar het erepodium. Daar liet de gespierde Kazach zich dankbaar zoenen door twee beeldschone Zeeuwse rondemissen.

Na zijn overwinningen in de Ronde van Trentino (zeg maar een mini-Giro in de Dolomieten) en Luik-Bastenaken-Luik in april liet Vinokoerov zich ontvallen dat hij zo snel mogelijk de roze trui van de Giro wilde hebben. Dat had hij zijn tweelingkinderen beloofd. In Middelburg werd hij niet zoals na afloop van Luik-Bastenaken-Luik uitgefloten door Belgen, vanwege zijn besmette verleden. Hij werd nu toegejuicht. En hij kon er niets aan doen dat veel van zijn rivalen zoals Bradley Wiggins (alweer), Christian Vandevelde (sleutelbeenbreuk) en Evans gisteren vielen.

Vandaag kunnen de renners genieten van een welverdiende rustdag. Veilig en opgelucht zijn ze in Italië aangekomen. Even dreigde het hele peloton inclusief begeleiders (350 personen) met de bus naar het bergstadje Cuneo, in het noordwesten van Italië, te moeten reizen omdat tot voor gistermorgen een aswolk vliegen onmogelijk maakte. Ruim 1.200 kilometer rijden, verdeeld over acht bussen, dat werd de renners bespaard. Nu kunnen ze zich rustig opmaken voor een ploegentijdrit over 33 kilometer, een langzaam stijgende, lijnrechte rit van Savigliano naar Cuneo. Daar kan de ploeg van Vinokoerov, Astana, zich bewijzen als een collectief ten opzichte van de Italiaanse ploegen en die van David Millar, Cadel Evans en Carlos Sastre.

Hoewel beroepswielrenners toch wel ellendige omstandigheden gewend zijn, zit de schrik er bij de meesten door de tumultueuze ritten door Nederland nog wel in. Na de chaotische etappe zondag van Amsterdam naar Utrecht volgde gisteren de etappe over de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Ze kregen aan de kust en op de dijken te maken met een stevige rugwind, waardoor het tempo hoog werd opgeschroefd.

Door het draaien en keren op de smalle Zeeuwse wegen ontstonden in het peloton voortdurend waaiers, een fenomeen waarmee renners uit Nederland en België zijn opgegroeid. De kunst is voor in het peloton te blijven en je in de waaier niet op ‘de kant’ te laten wegdrukken, want dan moet je eraf en val je terug in de wind. Spanjaarden, maar vooral Italianen hebben een bloedhekel aan dat duwen. Het veroorzaakt nervositeit, met valpartijen tot gevolg. In Italiaanse koersen op vlakke wegen wordt langzaam gefietst, wandeletappes genieten bij Italianen de voorkeur. Pas in de laatste vijftien kilometer gooien de ploegen van de sprinters het tempo omhoog en gaat het in een rechte lijn naar de finish, waar de sprinter wint.

Wouter Weylandt, winnaar in Midelburg, is ook een sprinter, net als nummer twee, Graeme Browne, maar zij behoren niet tot de elite. Leuk voor de Belg, wiens contract bij QuickStep tot voor gisteren niet zou worden verlengd door gebrek aan succes, maar de duizenden enthousiaste Zeeuwen hadden een mooiere winnaar verdiend. Waarom niet Alessandro Petacchi, die al 26 Giro-etappes won? Petacchi miste de aansluiting, ergens tussen Neeltje Jans en Vrouwenpolder, en dat zijn allerminst plaatsen met Italiaanse allure.