Aan Zeeuwse kust turbulent slot van drie dagen Giro

Wind en valpartijen zorgden gisteren voor spektakel aan de Zeeuwse kust, op de laatste van drie dagen dat de Giro d’Italia in Nederland was.

Middelburg, 11 mei. - Met de roze leiderstrui in zijn koffer zette Aleksandr Vinokoerov gisteravond voet op Italiaanse bodem. Net als de andere renners van de Giro d’Italia was hij direct na de finish van de derde etappe in Middelburg per vliegtuig van Oostende naar Cuneo gevlogen. Opgelucht eindelijk in Italië te zijn, ver van de Nederlandse wegen waar ze van de ene in de andere valpartij en chaos verzeild waren geraakt.

Dat Vinokoerov min of meer bij toeval in Middelburg de leiding in het klassement kon nemen, deerde de 36-jarige Kazach niet. In zijn tweede wielerleven, na de schorsing van twee jaar, krijgt elk succes een extra dimensie. Waar gisteren net als zondag veel renners het slachtoffer waren van valpartijen en breuken in het peloton, ditmaal als gevolg van de krachtige wind aan de Zeeuwse kust, bleef Vinokoerov zwoegend maar wel fortuinlijk overeind. In tegenstelling tot klassementsleider Cadel Evans die tien kilometer voor Middelburg op de boulevard van Vlissingen ook onderuitging, overeind kroop, de achtervolging inzette, maar 43 seconden tekort kwam. Zondag was Evans nog de gelukkigste en de rust zelve geweest. Maar ditmaal kon ook de Australiër het noodlot niet afwenden.

De leiderstrui leek na de valpartijen in de slotfase voorbestemd voor de Duitser André Greipel. Maar de succesvolle sprinter werd in de straten van Middelburg door de Belg Wouter Weylandt brutaal opzij gezet. En passant stond de Belg een overwinning van Rabobankrenner Graeme Brown uit Australië in de weg. Omdat Greipel de nodige bonificatieseconden miste om de leiding in het klassement te nemen, mocht Vinokoerov als best geplaatste renner (hij werd tiende) van het door valpartijen uitgedunde peloton naar het erepodium. Daar liet de Kazach zich dankbaar zoenen door twee beeldschone Zeeuwse rondemissen.

Na zijn overwinningen in de Ronde van Trentino (een mini-Giro in de Dolomieten) en Luik-Bastenaken-Luik in april liet Vinokoerov zich ontvallen dat hij zo snel mogelijk de roze trui van de Giro wilde hebben. In Middelburg werd hij niet zoals na afloop van Luik-Bastenaken-Luik uitgefloten, vanwege zijn besmette verleden. Nu werd hij toegejuicht. Hij kon er immers niets aan doen dat veel van zijn rivalen zoals Bradley Wiggins (alweer), Christian Vandevelde (opgave na sleutelbeenbreuk) en Evans vielen.

Vandaag hebben de renners kunnen genieten van een rustdag. Opgelucht kwamen ze tegen middernacht in Italië aan. Even dreigde het hele peloton inclusief begeleiders (350 personen) met de bus naar het bergstadje Cuneo, in het noordwesten van Italië, te moeten reizen omdat tot voor gistermorgen een aswolk vliegen onmogelijk maakte. Ruim 1.200 kilometer rijden, verdeeld over acht bussen, dat werd de renners bespaard. Nu kunnen ze zich opmaken voor een ploegentijdrit over 33 kilometer, een langzaam stijgende, lijnrechte rit van Savigliano naar Cuneo. Daar kan de ploeg van Vinokoerov, Astana, zich als collectief bewijzen ten opzichte van de Italiaanse ploegen en die van David Millar, Cadel Evans en Carlos Sastre.

Hoewel beroepswielrenners ellendige omstandigheden gewend zijn, zit de schrik er bij de meesten door de tumultueuze ritten door Nederland in. Na de chaotische rit zondag van Amsterdam naar Utrecht volgde gisteren de rit over de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Ze kregen aan de kust en op de dijken te maken met een stevige rugwind, waardoor het tempo sterk werd opgeschroefd.

Door het draaien en keren op de smalle Zeeuwse wegen ontstonden in het peloton voortdurend waaiers, een fenomeen waarmee renners uit Nederland en België zijn opgegroeid. De kunst is voor in het peloton te blijven en je in de waaier niet op ‘de kant’ te laten wegdrukken, want dan moet je eraf en val je terug in de wind. Spanjaarden, maar vooral Italianen hebben een bloedhekel aan dat duwen. Het veroorzaakt nervositeit, met valpartijen tot gevolg. In Italiaanse koersen op vlakke wegen wordt langzaam gefietst, wandeletappes genieten bij Italianen de voorkeur. Pas in de laatste vijftien kilometer gooien de ploegen van de sprinters het tempo omhoog en gaat het in een rechte lijn naar de finish, waar de sprinter wint.

Wouter Weylandt, winnaar in Middelburg, is ook een sprinter, net als nummer twee, Graeme Brown, maar zij behoren niet tot de elite. Leuk voor de Belg, wiens contract bij Quickstep tot voor gisteren niet zou worden verlengd door gebrek aan succes, maar de duizenden enthousiaste Zeeuwen verdienden een mooiere winnaar. Waarom niet Alessandro Petacchi, de Italiaan, die al 26 Giro-etappes won? Petacchi miste de aansluiting door een van die vervelende waaiers, ergens tussen Neeltje Jans en Vrouwenpolder, allerminst plaatsen met Italiaanse allure. Geen streek waar Petacchi en zijn landgenoten zich thuis voelen. Ze zijn nu thuis, veilig en gezond.