Opwinding knalt bij Pavement als voetzoeker door de zaal

Pop Pavement. Gehoord: 8/5 Paradiso, Amsterdam. ****

Wat was er ook weer zo bijzonder aan Pavement? De reünie van deze Amerikaanse band die in de jaren negentig bij een select publiek populair was, maar nooit werkelijk doorbrak, wekte verwachtingen. Pavement was destijds de belichaming van de ‘slacker’-generatie: niet somber zoals Nirvana, maar eerder onverschillig. De voordracht van zanger/gitarist Stephen Malkmus varieerde van charmant onbeholpen tot vals, terwijl zijn band achteloos de mooiste melodieën uit de instrumenten schudde. Nummers als Shady Lane, Range Life en Cut Your Hair hebben een nog altijd tijdloze schoonheid.

De groep ging in 2000 uit elkaar, en kwam afgelopen herfst weer samen . In het uitverkochte Paradiso stond een hoofdzakelijk mannelijk publiek dat toegewijd de teksten mee prevelde. Op het podium was de toewijding niet minder. De vijf muzikanten speelden zo’n dertig liedjes uit hun repertoire, met een verbluffend mooie geluidsweergave, waardoor de nummers breder en rijker klonken dan ooit.

De band moest even op gang komen, maar vanaf Shady Lane grepen de drummers, twee gitaren, en zangharmonieën naadloos in elkaar. En toen achtergrondzanger/drummer/percussionist Bob Nastanovich in Unfair zijn woorden tierde als getergd antwoord op Malkmus’ nonchalante woordstromen, knalde de opwinding als een voetzoeker door de zaal.

Het viel op hoezeer de groep toch past in een Amerikaanse traditie van muzikaal vakmanschap, inclusief lyrische gitaarsolo’s, die terug gaat op The Byrds en de weerbarstige versie daarvan, zoals Alex Chilton en zijn band Big Star ooit lieten horen. Geraffineerd aan Pavement is het tweetal drummers dat nagenoeg dezelfde partijen spelen: mooi dat je met maar liefst twee drummers toch zo achteloos kan klinken.