Ik ontken niet dat er verzet was tijdens WOII

Met verbazing las ik de column ‘De namen der gevallenen’ van Elsbeth Etty (Opiniepagina, 4 mei). Ze citeert uit mijn boek Zestig jaar herrie om twee minuten stilte: „Het werkelijke verzet van een klein groepje mensen werd tot verzet van de complete natie verheven.” En vervolgt zelf: „Door consequent van de ‘verzetsmythe’ te spreken, slaat zij [Maud van de Reijt] door naar het andere uiterste. Het verzet was geen mythe, het heeft echt bestaan.” Etty neemt dus een citaat van mij dat begint met de woorden „Het werkelijke verzet”, en concludeert vervolgens dat ik zeg dat er geen werkelijk verzet was. Dat moet dus een wel misverstand zijn. De verwarring ontstaat omdat Etty de in de literatuur gangbare term ‘verzetsmythe’ ten onrechte uitlegt als de opvatting dat ieder verzet een mythe was, in plaats van de algemeen geaccepteerde uitleg dat in de eerste decennia na de oorlog de omvang van het verzet groter werd voorgesteld dan het werkelijk was. Verder plaatst Etty vraagtekens bij mijn constatering dat de joodse slachtoffers in Nederland op 4 mei lang vergeten werden. Ze wijst in dit verband op het Yad Vashem in Israël, waar wel aandacht was voor het joodse leed. Mijn boek gaat echter over Nederland en niet over Israël. Dat wilde ik toch graag hier nog even benadrukken.

Maud van de Reijt

Historica