Hij glimlacht en hij ontkent alles

Schrijver Wanda Reisel schaduwt deze week Emile Roemer, lijsttrekker van de SP. Aflevering 1: Emile Roemer heeft een donker pak aan en een vuurrode das die hij zorgvuldig richt als hij aan de interviewtafel gaat zitten.

Een oude krant waait door de straat. Ik ben incognito (gleufhoed, zonnebril, gabardine regenjas) op zoek naar een personage. Het vuilnis staat elke dag hoger opgestapeld op de stoepranden, want de vuilnismannen staken. Van mij mogen ze een fortuin verdienen. Als kind al groette ik de vuilnismannen omdat ik begreep dat wie de stinkende rommel voor je opruimt bijzondere lof verdient.

Ik ben op weg naar het programma Buitenhof, want ik ga de nieuwe voorman van de Socialistische Partij schaduwen. Emile Roemer is een perfecte naam voor een lijsttrekker. Twee keer twee lettergrepen, zo hoort het. Zijn gezicht ken ik al een beetje van televisie: de goedmoedige uitstraling van de bonhomme, die gezette vrolijkerd van de schilderijen van Frans Hals. „Ik wil de wereld verbeteren”, zo luidt de zekere overtuiging van de voormalig onderwijzer, een man die waar hij maar kan zijn hand over een misstand zal laten gaan: „Vandaag een probleem, morgen opgelost” roept hij ons vanaf zijn website toe. Joh! Je krijgt in het weekend nog geen loodgieter voor je kapotte vlotter.

Zodra ik me met blocnote en pen verdekt heb opgesteld achter een vingerplant in de studio van Buitenhof, komt Emile Roemer de ruimte binnen: wat is hij lang! Ik schat hem op zo’n kleine twee meter. Mijn personage is dus lang, ik stel onmiddellijk het beeld bij. Twintig jaar geleden was ik eens in Zimbabwe en schudde de hand van de chief van een hutjesdorp: hij droeg een paarse gebreide trui en was erg groot en misschien daarom de man met overwicht. Hier zie ik mogelijkheden voor de SP.

Emile Roemer heeft een donker pak aan en een vuurrode das die hij zorgvuldig richt als hij aan de interviewtafel gaat zitten. Tegenover hem een professor van een economisch onderzoeksbureau. Zij wast Emile pittig de oren over de goedbedoelde bescherming en zekerheden die de SP de mensen met een minimuminkomen wil bieden: het geld dat de SP bij de rijken wil weghalen kost ook geld. Roemer glimlacht zijn glimlach, ontkent alles en houdt het op bangmakerij. De werkelijkheid vertelt toch wat anders, vindt hij. Van de vuilnis buiten wordt niet gerept.

„Misschien zijn we altijd te bescheiden geweest”, zegt hij zacht als we na afloop van de uitzending beneden aan het buffet staan. „Misschien moet de SP de behaalde successen nadrukkelijker in de etalage zetten.” Over etalages en grootse plannen morgen meer.

Wordt morgen vervolgd