Klassieke girlgroupsound van uitbundig She & Him

Pop She & Him, Gehoord: 6 mei in de Melkweg in Amsterdam ***

Het multitalent M. Ward moet wel een ernstige hekel hebben aan thuis zitten. Na zijn solotournee en die met de supergroep Monsters Of Folk is hij nu alweer op pad met She & Him, zijn duo met actrice Zooey Deschanel. Onlangs verscheen hun tweede cd met sfeervolle popliedjes, luchtiger dan Wards overige werk als gitarist, zanger, producer en componist. Deschanel werd vooral bekend met haar rol als de stewardessenzus van de hoofdpersoon in Almost Famous, het nerdy jongetje dat mede dankzij de platenverzameling van zijn zus een gevierd popjournalist wordt. „One day you’ll be cool”, zei ze tegen haar filmbroertje.

Zo cool is ze zelf nog niet, want de muziek van She & Him klinkt tamelijk ouderwets. Zooey Deschanel heeft een zwoele en zuivere zangstem, die herinnert aan de meidenpop van Lesley Gore en de jonge Linda Ronstadt. Ze kan niet alleen heel aardig zingen, maar ze straalt uit dat ze het intens graag doet. Het orkest van de plaatversies maakt op het podium plaats voor een compacte band met Matthew Ward als gitaarspelend dirigent. Met twee achtergrondzangeressen en in galm gedrenkte zang benaderde het gisteren in de Melkweg de klassieke girlgroupsound, met zelfgeschreven liedjes die nooit hadden kunnen bestaan zonder het complete oeuvre van The Shirelles.

Tussen al die vrolijke bombast maakten Ward en Deschanel de grootste indruk toen ze samen op het podium achterbleven voor een sober You really got a hold on me van Smokey Robinson, met zeldzaam mooie zangpartij van Ward. De door Viola Wills bekend gemaakte discodeun Gonna get along without you now werd teruggebracht tot de oorsprong van de sobere countrysong die het ooit was. Met zijn solonummer Magic trick toonde Ward zijn liefde voor gospel en in Chuck Berry’s Roll over Beethoven ging hij los als gitarist. Ondanks al die uitbundigheid ontsnapte het concert niet aan de sfeer van een periodestuk uit de jaren vijftig. Er werd plezier gemaakt door een echte filmster en haar figuranten, er werd goed gespeeld en gezongen maar wie de ogen sloot, zag alleen beelden in zwart-wit.