In de paardenwei wordt ook weleens gepest

Dat er op het schoolplein vaak wordt gepest, heb je vast wel eens gemerkt. Maar wist je dat je ook in iedere paardenkudde pestkoppen en pispaaltjes hebt?

Meestal kunnen de paarden in onze wei het heel goed met elkaar vinden. Het grootste deel van de dag staan ze rustig naast elkaar te grazen. Soms is het alsof ze tikkertje spelen en rennen ze vrolijk achter elkaar aan. Ook gaan ze weleens met zijn allen tegelijk rollen in de zandbak. En als ze jeuk hebben, krabbelen ze elkaar vriendelijk op de rug, met de halzen schattig om elkaar heen gekruld.

Maar het gebeurt ook vaak dat de paarden ruzie hebben. Als ze eten krijgen bijvoorbeeld, proberen ze altijd bij elkaar uit de voerbak te stelen. En het zijn altijd dezelfde paarden die dan de baas spelen. Xaba, de Arabische schimmel, is bijvoorbeeld een hele grote pestkop. En Belinda, een bruine merrie van 32 jaar, is nogal eens de dupe van zijn pesterijen. Omdat zij al zo oud is en niet meer zo hard terug kan vechten, is zij meestal het pispaaltje.

Laatst had ik Belinda even uit de wei gehaald om haar te borstelen en een stukje met haar te wandelen. Toen ik haar na een uurtje weer terugbracht, rende ze uitgelaten naar haar vriendjes, die in de achterste wei stonden. Maar intussen kwam ook Xaba heel hard aanrennen. Hij ging precies in de opening van het hek staan, zodat Belinda er niet doorheen kon. Daarna dreef hij haar in een hoek van de voorste wei, en begon heel hard te schoppen. Als een neergeslagen bokser hing Belinda tegen het hek aan. En omdat ze niets meer kon doen, begon ze maar heel hard te gillen.

Toen gebeurde er iets heel moois. Belinda’s vriendjes, Lola de fjord en Beater de draver, hoorden het gegil en kwamen heel hard aangerend om haar te helpen. Eerst jaagden ze samen Xaba weg. Daarna holden ze terug om Belinda te troosten. Ze gingen allebei aan één kant van Belinda staan, Lola rechts en Beater links, alsof ze haar persoonlijke lijfwachten waren. Zo, met hun drie konten haast tegen elkaar geplakt en met trotse opgeheven hoofden, draafden ze met zijn drietjes de achterste wei in.

De rest van de middag zijn Lola en Beater niet meer van Belinda’s zijde geweken. Iedere keer als Xaba te dicht in de buurt kwam, werd hij direct door haar bodyguards weggejaagd. Alsof ze wilden zeggen: ‘Dit is ons vriendinnetje. Kom je aan haar, dan krijg je met ons te maken.’

Net als op het schoolplein hebben dus ook paarden in de wei goede vrienden nodig die het voor ze opnemen als ze in nood zijn.