BBC maakt weer feest van verkiezingsnacht

Zelfs als de uitslag geen verrassing lijkt op te leveren, is de verkiezingsnacht van de BBC altijd een waar genoegen. En wanneer het spannend en onvoorspelbaar uitpakt, zoals de afgelopen nacht, dan wil je helemaal geen minuut missen.

Dat een Britse verkiezingsuitzending veel opwindender is dan een Nederlandse, heeft een aantal oorzaken. Het districtenstelsel, gisteren in EénVandaag nog afgeschilderd als „heel ingewikkeld” en even gek als aan de linkerkant van de weg rijden, is in feite juist doorzichtig. Er kan maar één winnaar zijn in elk kiesdistrict en ook doorgaans maar één partij die de absolute meerderheid haalt. Dat veel Britten dat minder democratisch vinden ten opzichte van kleinere partijen doet weinig af aan het dramatische effect. Als kijker raak je meer betrokken bij winst of verlies van elke kandidaat en zijn er ook duidelijke doelen te behalen, die meer zeggen dan abstracte percentages.

Bij de verkiezingen van gisteren was de uitslag echter iets gecompliceerder. Een prognose aan het begin van de uitzending voorspelde dat Labour zou verliezen, maar de Conservatieven niet genoeg zouden winnen om de meerderheid te halen. Maar omdat die prognose ook licht verlies voorspelde voor de derde partij, de LibDems van Nick Clegg, wisten alle deskundigen dat we er niet te veel waarde aan moesten hechten. Hij was immers gedoodverfd als de grote winnaar en zou de traditionele verhoudingen in één klap gaan doorbreken.

De prognose bleek echter in de loop van de nacht wel degelijk te kloppen, tot grote verwarring van alle commentatoren. Bovendien waren er Rotterdamse toestanden gesignaleerd op sommige stembureaus die de toeloop niet goed aankonden. Voeg dat bij gesprekjes op een boot in de Theems met Bekende Britten als Joan Collins en Simon Schama, en de feestvreugde was compleet.

Aangenaam voordeel van de BBC-uitzending is ook dat die zo goed georganiseerd is. Elke uitslag wordt gemeld en altijd correct geanalyseerd. Er zijn cameraploegen aanwezig op 450 locaties, waar je de kandidaten ziet luisteren naar hun uitslag, gesierd met een kokarde in hun partijkleur.

Ook de grafische vormgeving, met diagrammen, pijlen en tussenstanden in de relevante kleuren, is een verademing vergeleken met de willekeurige cijfers die de NOS per gemeente oplepelt.

Niet verkozen politici vallen om als dominostenen, straattegels met de naam van marginale, te winnen kiesdistricten plaveien de weg naar 10 Downing Street.

Hier gaan verkiezingen over herkenbare mensen en niet alleen over lijsttrekkers. Misschien moeten ze dat systeem nog niet meteen helemaal afschaffen.