Waar gebeurd en simplistisch

Kom niet aan mijn kinderen. Regie: Ron Termaat. Met: Karina Smulders, Huseyin Cahit Ölmez, Thom Hoffman. In: 19 bioscopen. **

Wat een gezellig weekendje Eurodisney zou worden, ontaardt in een nachtmerrie wanneer de ex-echtgenoot van Hanne (Karina Smulders) haar twee kinderen meeneemt naar Damascus. Eerst gelooft ze Nizar nog als hij zegt dat hij in Nederland bedreigd werd en dat hun verblijf in Syrië van tijdelijke aard is, maar als hij keer op keer weigert Azim en Bibi terug te sturen, is het zonneklaar: ze zijn door hem ontvoerd.

Volgens de aftiteling van Kom niet aan mijn kinderen gebeurt dit tussen de honderd en tweehonderd keer per jaar in Nederland. Het verhaal van Hanne en haar kinderen is ontleend aan dat van Janneke Schoonhoven die er het gelijknamige boek over schreef. Waar gebeurde, liefst hartverscheurende verhalen vormen al decennialang bronmateriaal voor vaak middelmatige films, type ‘tv-film van de week’, en Kom niet aan mijn kinderen is hierop geen uitzondering. De goede bedoelingen spatten van het scherm en door een in gijzelingen gespecialiseerde adviseur (Thom Hoffman) een grote rol te geven, is het didactische gehalte hoog.

Waar gebeurd of niet, het scenario voelt als een simplistische mal die vervalt in schema’s die in het vergelijkbare Not Without My Daughter (1991) ook opdoken: islamitische mannen zijn schurken die hun kinderen slaan en zich ontpoppen als psychopaat, slechts te stuiten door slimme westerlingen, bijgestaan door begripvolle ouders en een sullige tweede echtgenoot.