Marokkaanse ongein werkt niet

Les barons. Regie: Nabil Ben Yadir. Met: Nader Boussandel, Mourade Zeguendi, Jan Decleir. In: 4 bioscopen. *

België heeft nu z’n eigen Shouf shouf habibi, z’n eigen multiculti komedie, en wie Les barons van Nabil Ben Yadir bekijkt, mag concluderen dat Shouf shouf toch wel erg geslaagd was. Misschien ligt het aan het cultuurverschil van bijdehand Amsterdam en francofoon Brussel dat Les barons er niet in slaagt om te migreren.

Het eerste probleem is al dat Hassan en zijn in Molenbeek rondhangende Marokkaanse maten gespeeld worden door acteurs van bijna middelbare leeftijd. Zo moet je wel heel erg je best doen er de grap van in te zien dat deze bengeltjes slechts de ambitie hebben niet te veel stappen te zetten, want „niemand weet wanneer zijn krediet op is”. Van een rebelse twintiger wil je dat geloven, maar van iemand van tegen de veertig?

Ten tweede helpt het niet dat de plot gebouwd is rondom het feit dat Hassan stand-up comedian wil worden, maar dat je als toeschouwer geen behoefte voelt om belabberd getimede grappen te lachen. En als de knullig met hun lange armen langs hun lichaam acterende hoofdpersonen dan ook nog eens flauwe grappen over flauwe grappen maken, zodat de autodidactische regisseur/scenarist Nabil Ben Yadir altijd kan zeggen dat „het de bedoeling was”, gaan de lachspieren voorgoed op slot. Jan Decleir, die een mooie bijrol heeft als norse groenteboer, zou hebben gezegd dat hij zich rot lachte toen hij voor het eerst het scenario las. Misschien had hij de film ook moeten regisseren.